Każdy doskonale wie, że odpowiednia temperatura naszego ciała świadczy o zdrowiu. Jaka powinna być dla różnych części ciała? Warto odpowiedzieć sobie na to pytanie, jeśli chcemy dbać o swój organizm. Temperatura ludzkiego ciała nigdy nie jest stała. Zmienia się nie tylko podczas choroby, ale również w czasie zwiększonego wysiłku fizycznego.

 

SPIS TREŚCI:

1. Gorączka

2. Znaczenie gorączki

3. Temperatura i różnice jej wartości w poszczególnych częściach ciała

4. Hipotermia

5. Urządzenia do pomiaru temperatury

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc

 


1. Gorączka
Prawidłowa temperatura to ta sięgająca ok. 37 stopni Celsjusza. Może być różna w zależności od pory dnia, w której jest mierzona. W godzinach rannych gorączkę stwierdza się, gdy temperatura przekracza 37,2 stopnia Celsjusza, natomiast w godzinach wieczornych wartość ta jest wyższa i wynosi ok. 37,8 stopnia. Wartości te potocznie nazywane są stanem podgorączkowych. O gorączce właściwej mówi się, kiedy temperatura ciała przekracza 38 stopni Celsjusza.

 

Zmiany temperatury ciała sterowane są przez podwzgórze. To właśnie tam znajduje się skomplikowany system termoregulacji. Za aktywne wydzielanie ciepła odpowiedzialna jest wątroba. Na wahania temperatury wewnątrz naszego ciała wpływają aktywność fizyczna, odparowywanie wilgoci przez skórę, wydychanie czy oddawanie moczu.

 

Narządem najbardziej wrażliwym na podwyższoną temperaturę ciała jest mózg, dlatego też kiedy temperatura przekracza 40,5 stopnia Celsjusza, osoba chora może majaczyć, odczuwać zaburzenia orientacji. Przy temperaturach wyższych niż 43 stopnie i niższych niż 30 stopni Celsjusza zapada się w śpiączkę. Oczywiście jest to stan zagrożenia życia.


2. Znaczenie gorączki
Gorączka objawiająca się podwyższoną temperaturą ciała to walka układu odpornościowego z infekcjami, dlatego często jest pierwszą oznaką przeziębienia lub innej choroby. W pierwszej fazie podwyższenia temperatury ciała nie ma jeszcze konieczności sięgania po leki farmakologiczne. Wystarczy odpoczynek, a jeśli temperatura będzie się utrzymywać dłużej, wówczas należy zażyć środki służące jej obniżeniu.

 

Warto mieć na uwadze, że podwyższona temperatura ciała może być nie tylko związana z infekcjami, może być również symptomem chorobowym. Taki stan może oznaczać problemy endokrynologiczne związane np. z tarczycą (nadmiarem hormonów tarczycy). Inną przyczyną wzrostu temperatury jest przegrzanie organizmu wywołane zbyt długim przebywaniem na słońcu. Gorączka stanowi również objaw zażycia narkotyków czy leków przeciwbólowych. Gorączka jest też często związana z występowaniem choroby nowotworowej czy też chorób związanych z funkcjonowanie układu immunologicznego, np. toczeń rumieniowaty układowy.


3. Temperatura i różnice jej wartości w poszczególnych częściach ciała
Wartość 36,6 stopni Celsjusza odpowiada temperaturze mierzonej pod pachą. Nie oznacza to jednak, że całe ciało będzie charakteryzować się tą samą wartością. Uwzględnia się bowiem odchylenia od tego poziomu. Pomiar spod pachy jest uniwersalnym pomiarem, który odczytuje się w naszym kraju. W kulturze anglosaskiej temperaturę mierzy się najczęściej w jamie ustnej, a tam może być ona o ok. 0,5 stopnia wyższa. Jeden z najdokładniejszych pomiarów uzyskujemy podczas badania z odbytnicy, choć obecnie wykorzystuje się również pomiar z ucha pacjenta. Fabryka Siły Sklep

 

Każda z metod ma swoje ograniczenia. Przy pomiarze z ucha ważne jest, czy nie doszło do zatkania ucha woskowiną. Błona śluzowa odbytu może być przekrwiona, natomiast pomiar spod pachy może być niedokładny. Biorąc to pod uwagę, pomiaru temperatury należy dokonywać zawsze w tym samym miejscu autonomicznym, czyli jeżeli decydujemy się np. na pomiar temperatury pod pachą, kolejny również należy wykonać w tym samym miejscu.

 

Wartości temperatury mierzone w poszczególnych częściach ciała:

– pod pachą (u małych dzieci w pachwinie): 36,4°C (zakres: 34,7–37,3°C);

– na skórze czoła: 36,4°C;
– w ustach: 36,6°C (zakres: 35,5–37,5°C);
– w uchu: 36,6°C (zakres: 35,7–37,5°C);

– w odbytnicy: 37,0°C (zakres 36,6–37,9°C).

 

4. Hipotermia
Gdy temperatura ciała spada poniżej 35 stopni Celsjusza, wówczas mówimy o niebezpiecznym dla życia ludzkiego stanie hipotermii. Zwykle zachodzi w sytuacji znacznego wyziębienia organizmu, np. w konsekwencji przebywania na zimnie lub mrozie przez długi czas. Może występować również w postaci hipotermii wywołanej przez środki krążeniowe rozszerzające naczynia i obniżające ciśnienie krwi lub leki przeciwgorączkowe, neuroleptyczne, a także narkotyki.

 

Wyróżnia się o kilka stanów hipotermii:
– stadium obronne 34–36 stopni Celsjusza, blada i zimna skóra, gęsia skórka dreszcze, przyspieszony oddech, sine wargi;

– 30–34 stopnie Celsjusza, bóle, skurcze mięśni, utrata poczucia czasu, zawroty głowy i zaburzenia świadomości, dezorientacja;

– stadium wyczerpania 27–34 stopnie Celsjusza, drżenie z zimna ustaje, mięśnie drętwieją, wolny i powierzchowny oddech, zaburzenia rytmu tętna, brak odczuwania bólu, sen, apatia;

– poniżej 30 stopni Celsjusza ciało staje się zimne, a człowiek traci przytomność;

– stan letargu – ok. 26–27 stopni, poniżej 25 stopni może już nastąpić śmierć.


5. Urządzenia do pomiaru temperatury
Na rynku do domowego użytku dostępne są głównie termometry elektroniczne, choć są mniej dokładne od termometrów rtęciowych. Te zostały jednak wycofane z użytku ze względu na szkodliwe właściwości rtęci. Termometry paskowe, używane głównie do pomiaru na czole, są dość niedokładne, a w wynik powinien być traktowany wyłącznie orientacyjnie.

 

 

1 / 4
A jaki Ty masz cel? Nie trać czasu i zacznij już dziś! Skorzystaj z profesjonalnej opieki.
Określ swój cel treningowy, a my pomożemy Ci go osiągnąć.

Bibliografia

Sosnowski P., Mikrut K., Krauss H., Hipotermia – mechanizm działania i patofizjologiczne zmiany w organizmie człowieka, „Postępy Higieny i Medycyny Doświadczalnej” 2015, 69, 69–79.

Kucharz E., Diagnostyka różnicowa stanów gorączkowych, „Roczniki Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie” 2010, 56(1), 25–28.

Avner J.R., Ostra gorączka, „Pediatria po Dyplomie” 2009, 13(5), 35–46.

Podsiadło P., Hipotermia – dylematy postępowania przedszpitalnego, „Anestezjologia i Ratownictwo” 2011, 5, 102–108.