Artykuł ten jest kontynuacją części pierwszej. Po przeczytaniu go będziesz wiedzieć, jakie korzyści niesie za sobą włączenie do jadłospisu takich przypraw jak imbir, czarnuszka czy mięta.

 

SPIS TREŚCI:

1. Czarnuszka

2. Imbir

3. Mięta pieprzowa

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc

 

 

1. Czarnuszka

Czarnuszka siewna, zwana także czarnym kminem, to roślina z rodziny jaskrowatych. Przyprawa ta pochodzi z terenów Iraku i Turcji, a obecnie coraz częściej rośnie w basenie Morza Śródziemnego. Spotkamy ją również w rejonach północnej Afryki oraz południowo-zachodniej Azji. W Polsce również istnieje uprawa czarnuszki siewnej, głównie na południowych terenach. Zazwyczaj występuje w formie drobnych ziarenek bądź oleju.

 

Korzyści płynące ze stosowania Nigella sativa są ogromne. Czarnuszka

z powodzeniem może być stosowana w okresie jesienno-zimowym ze względu na swój immunoprotekcyjny charakter. Oznacza to, że stanowi naturalne wzmocnienie dla układu odpornościowego, a także sprawdza się podczas leczenia kataru i zatok.


Osoby cierpiące na astmę oraz inne alergie z objawami ze strony układu oddechowego również znajdą w niej swojego sprzymierzeńca. Okazuje się, że długoterminowe stosowanie oleju z czarnuszki poprawia wydolność płuc oraz hamuje świszczący oddech.


Warto wspomnieć, że Nigella sativa podnosi poziom hemoglobiny i erytrocytów, obniża ciśnienie tętnicze, a także zmniejsza ryzyko wystąpienia zakrzepów. 

 

Nasiona czarnuszki siewnej mają wiele właściwości. Działają nie tylko na układ oddechowy, ale również wykazują aktywność diuretyczną, przeciwcukrzycową, przeciwbólową czy też przeciwnowotworową. Czarnuszka pomaga w problemach trawiennych, przy zmianach trądzikowych i grzybicach skórnych. W przemyśle spożywczym stosuje się ją jako przyprawę do aromatyzowania ciast, pieczywa oraz marynat.

 

2. Imbir

To kolejny rodzaj rośliny z rodzaju bylin należących do wielkiej rodziny roślin imbirowatych. Występuje głównie w tropikalnej strefie Azji oraz Australii.  Imbir nie należy do roślin dziko rosnących, obecnie rośnie tylko w warunkach hodowlanych. Przyprawa ta znajduje swoje zastosowanie już od dawien dawna w tradycyjnej medycynie chińskiej i indyjskiej. Najczęściej spożywanymi częściami są kłącza lub pionowe części korzenia. Roślina ta swoje właściwości prozdrowotne i organoleptyczne zawdzięcza głównie obecności fitoskładników. 

 

Imbir znajduje głównie zastosowanie w leczeniu bólów głowy i migreny. Bardzo często stosuje się go w innych przypadłościach takich jak: Fabryka Siły Sklep

– choroba lokomocyjna;

– przeziębienie;

– nudności;

– problemy gastryczne;

– zbyt niski poziom testosteronu;

– zmiany miażdżycowe.

 

3. Mięta pieprzowa

To krzyżówka mięty zielonej i mięty nadwodnej, której wysokość sięga nawet 90 cm. Powszechna nazwa „mięta” odnosi się do wszystkich rodzajów należących do rodziny jasnotowatych.


Główne i najbardziej powszechne zastosowanie mięty odnosi się do problemów ze strony przewodu pokarmowego. Przyprawa ta umożliwia obniżenie napięcia mięśniowego zarówno w żołądku, jak i pozostałych częściach układu trawiennego. Wiąże się to z mechanizmem blokowania kanałów wapniowych w mięśniach. Dzięki tym właściwościom miętę wykorzystuje się w celu łagodzenia wzdęć, niestrawności, nudności czy też wymiotów.

 

Mięta posiada w sobie substancję zwaną mentolem – ten olejowy składnik jest z powodzeniem stosowany w przypadku problemów oddechowych (np. do inhalacji), a także bólów głowy. Mięta jest preparatem łagodzącym kaszel, wykorzystywanym w leczeniu zapalenia oskrzeli.

 

 

Do innych prozdrowotnych właściwości mięty możemy zaliczyć

działanie przeciwutleniające, przeciwwirusowe, przeciwbakteryjne, owadobójcze.

 

 

1 / 4
A jaki Ty masz cel? Nie trać czasu i zacznij już dziś! Skorzystaj z profesjonalnej opieki.
Określ swój cel treningowy, a my pomożemy Ci go osiągnąć.

Bibliografia

Grys A., Łowicki Z., Parus A., Właściwości lecznicze imbiru (Zingiber officinale Roscoe), „Postępy Fitoterapii” 2010, 1, 42–45.

Kulczyński B., Gramza-Michałowska A., Znaczenie żywieniowe imbiru, „Bromatologia i Chemia Toksykologiczna” 2016, 49(1), 57–63.

Najda A., Skład chemiczny i działanie przeciwutleniające ekstraktów z Mentha x piperita L., „Postępy Fitoterapii” 2017, 18(4), 251–258.

Borusiewicz M., Janeczko Z., Nigella sativa L. – roślinny surowiec o właściwościach plejotropowych, „Postępy Fitoterapii” 2015, (16)4, 223–236.