Testosteron to organiczny związek należący do adrogenów. Stanowi nie tylko podstawę męskiej sprawności seksualnej, ale ma również bardzo wielkie znaczenie w trakcie uprawiania sportu. Hormon ten jest nierozerwalnie związany z procesem budowy masy mięśniowej. Obecny rynek suplementacyjny oferuje szereg preparatów prowadzących do zwiększenia jego poziomu. W naszym artykule prezentujemy boostery testosteronu, które nie są syntetyczne i występują naturalnie w przyrodzie.

 

SPIS TREŚCI:

1. Buzdyganek naziemny

2. Epidemium

3. Fadogia agrestis

4. Kukułka

5. Palma sabałowa

6. Szczodrak krokoszowaty

7. Brassaiopsis glomerulata

8. Bryonia laciniosa

9. Bulbine natalensis

10. Butea superba

11. Cnidium monnieri

12. Massularia acuminata

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc

 

 

1. Buzdyganek naziemny

Tribulus Terrestris jest gatunkiem rośliny wywodzącej się z rodziny parolistowatych. Występuje w głównej mierze na terenach Afryki, Australii

i Azji, a także w środkowej i południowej Europie. Jego właściwości były używane w ludowej medycynie chińskiej oraz indyjskiej Ajurwedzie.

 

Roślina potocznie jest uznawana za lek uspokajający i moczopędny.

Z powodzeniem znajduje zastosowanie w terapii zaburzeń oddawania moczu, stanów zapalnych gruczołu krokowego, nadciśnienia, chorób wątroby, nerek i układu krążenia, a także nadmiernego cholesterolu. Buzdyganek jest zaliczany do środków tonizujących, czyli wzmacniających.

 

Nie bez powodu jest wykorzystywany jako składnik różnych odżywek dla sportowców. Oprócz leczniczych właściwości odpowiada też za:

– zwiększenie retencji azotu;

– łagodzenie objawów andropauzy;

– zwiększenie poziomu testosteronu;

– podwyższenie liczby krwinek czerwonych;

– pobudzenie syntezy białek i wzrostu mięśni;

– protekcje narządów wewnętrznych przed stłuszczeniem.


W celu poprawy libido i sprawności seksualnej zaleca się dawkowanie

w wysokości 200-450 mg w przypadku 60% ekstraktu saponiny. Badania podają jednak, że niższe dawki są lepsze, dlatego przyjmuje się poniższą suplementację:

– 55 mg saponiny (90 mg ekstraktu z 60%);

– 70 mg (120 mg ekstraktu z 60%);

– 90 mg (150 mg ekstraktu z 60%).

 

2. Epidemium

Roślina znana jako Horny Goat Weedy należy do bylin z rodziny berberysowatych. Obszar jej występowania to przede wszystkim Chiny, Japonia oraz Korea Północna, ale jest też uprawiana w wielu innych państwach jako roślina ozdobna. Epidemium od dłuższego czasu jest uważane za afrodyzjak, jak również skuteczne lekarstwo na problemy sfery seksualnej i impotencję.

 

Wiadomo, że podnosi poziom testosteronu, co jest udowodnione substancją jaką zawiera – ikarynę. Związek ten ma identyczne wręcz działanie jak inna substancja nazywana sildenafilem, składnik jednego z najpopularniejszych leków na męskie problemy (dla podpowiedzi występuje w niebieskich pigułkach).

 

Horny goat weed poprawia funkcjonowanie układu hormonalnego

i odpornościowego, metabolizmu, podnosi poziom libido oraz działa antystresowo i uspokajająco. Badania na szczurach umożliwiły uzyskanie dawki potrzebnej do podwyższenia stężenia testosteronu: 200 mg/kg 40% ekstraktu (czyli 80 mg ikaryny na każdy kilogram masy ciała).

 

Na jej podstawie przygotowano poniższe dawki dla ludzi:

– 900 mg ikaryny dla masy równej 70 kg;

– 1200 mg przy wadze 90 kg;

– 1500 mg dla osoby o masie 110 kg.


3. Fadogia agrestis

Powyższa nazwa odnosi się do nigeryjskiego krzewu, któremu przypisuje się właściwości poprawiające sprawność seksualną. Na ten moment brak badań na ludziach, które mogłyby potwierdzić jego skuteczność. Jednak liczne eksperymenty przeprowadzane na szczurach zaświadczają o jego wykorzystaniu jako afrodyzjak oraz preparat na poprawę potencji.

 

Roślina ta nie tylko zwiększa poziom testosteronu, ale również podwyższa stopień libido. Wspominane badania dowodzą też o powiększeniu rozmiaru jąder oraz ogólnej poprawie samopoczucia u zwierząt. Co więcej, inne testy donoszą o wykorzystaniu rośliny w leczeniu gorączki oraz malarii.

 

Brak aktualnych badań na temat wpływu oddziaływania fadogia

na organizm ludzki ogranicza rzetelność informacji w kontekście toksyczności. Proponowane dawki są powszechnie dostępne i zaleca się przyjmowanie 375 mg preparatu od 3 do 4 razy  w ciągu dnia

w równomiernych odstępach.


4. Kukułka

Dactylorhiza Hatagirea to roślina zaliczana do rodziny storczykowatych jest tradycyjnym afrodyzjakiem z okolic Himalajów. Zwana potocznie kukułką, znajduje zastosowanie w medycynie ludowej jako środek na wzrost płodności i niwelowanie problemów natury męskiej. Obecnie brak informacji o naturze empirycznej, które mogłyby potwierdzić te efekty.

 

Eksperyment z wykorzystaniem szczurów trwał przez cztery tygodnie. Celem testu było zaobserwowanie, czy dawka 200 mg wodnego ekstraktu podawanego samcom spowoduje zwiększenie stężenia hormonu. Okazuje się, że wzrost został odnotowany, ale przy podaniu większej porcji preparatu. W medycynie wykorzystuje się również sok tej rośliny, który z powodzeniem radzi sobie ze stanami zapalnymi błony śluzowej żołądka i skaleczeniami.

 

5. Palma sabałowa

Sabal minor jest gatunkiem palmy należącej do rodziny arekowatych. Roślina ta pochodzi z Ameryki Północnej, a w sposób naturalny rośnie na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki. Mieszanina kwasów tłuszczowych zawartych w owocach tej rośliny określa się mianem Saw palmetto i ma on bardzo duże znaczenie dla naszego zdrowia.

 

Przede wszystkim, wspomniane kwasy tłuszczowe zapobiegają przekształcaniu testosteronu do jego bardziej androgennej postaci zwanej dihydrosteronem (DHT). Związek ten może powodować między innymi wypadanie włosów. Pozostając w temacie "męskiej sprawności", Saw palmetto wykorzystuje się w leczeniu łagodnego przerostu prostaty i dolnych dróg moczowych, zaburzeń płodności, niskiego poziomu libido oraz zwiększenia poziomu testosteronu.

 

Dodatkowo preparat z owoców palmy sabałowej znajduje zastosowanie

w przypadku:

– łysienia;

– pobudzenia apetytu;

– uregulowania pracy tarczycy;

– wzmożonego wysiłku fizycznego mięśni;

– zahamowania rozwoju stanów zapalnych.

 

Suplementacja Saw palmetto waha się od 160 do 320 mg preparatu

na dobę. Przeciwwskazaniami do jego stosowania są uczulenie na ten produkt, stany zapalne stawów oraz ostre stadia chorób przewlekłych.

Co do objawów niepożądanych, bardzo często wymienia się uszkodzenia trzustki oraz uderzenia gorąca.


6. Szczodrak krokoszowaty

Leuza krokoszowata lub korzeń marala to inne nazwy szczodraka

– tytułowej byliny z rodziny astrowatych. Naturalnie rośnie na górskich terenach Syberii, gdzie bardzo często podaje się ją jako dodatek do pokarmu dla zwierząt hodowlanych. Celem jest wspomaganie ich zdolności rozrodczych.

 

Mówiąc o działaniu rośliny na człowieka, również znajduje zastosowanie jako preparat usprawniający czynności seksualne. Potwierdzeniem tego faktu jest powiązanie testosteronu ze wspominanym rozwojem masy mięśniowej. Leuza wykorzystywana jest także jako środek do ogólnego wzmocnienia sprawności fizycznej mężczyzn – zwiększa siłę i wytrzymałość, a także wydajność układu mięśniowego.


Korzeń marala ma również korzystny wpływ na apetyt, sen, stan psychofizyczny oraz wydolność czynnościową u osób pracujących

w różnorodnych warunkach. Obecne badania nie dostarczają informacji na temat suplementacji tym preparatem. Pomimo to, długotrwałe przyjmowanie leków ze szczodraka może prowadzić do podwyższenia ciśnienia tętniczego, zwolnienia rytmu oraz podwyższenia amplitudy pracy mięśnia sercowego.

 

7. Brassaiopsis glomerulata

Powyższym mianem nazywa się gatunek drzewa rosnącego w Wietnamie.

W tamtejszej tradycji stosowany był przede wszystkim w terapii reumatyzmu

i dolegliwości bólowych kręgosłupa u osób w starszym wieku. Preparat

ten występuje w formie naturalnego ekstraktu bądź jako składnik syntetycznych suplementów.


Za główne właściwości tej rośliny podaje się zdolność do hamowania aktywnosci aromatazy – enzymu odpowiedzialnego za "przetwarzanie" androgenów w estrogeny. Dzięki temu przymiotowi może być stosowana

w celu:

– zwiększenia poziomu testosteronu;

– zahamowania syntezy estrogenów u mężczyzn;

– regulacji funkcjonowania układu hormonalnego.


Niestety, obecny stan wiedzy nie pozwala na potwierdzenie

tych właściwości w 100%. Podobnie jest z dawkowaniem – aby rozpocząć suplementację tym preparatem, należy wcześniej skonsultować

się z lekarzem. Niewłaściwe stosowanie może prowadzić do niepożądanych symptomów jak bezpłodność, dysfunkcje wątroby, nadmierna drażliwość

i agresja, a także zredukowanie wzrostu kośćca.


8. Bryonia laciniosa

Bryonia, czyli inaczej przestęp, należy do rodziny dyniowatych i występuje

na terenach Afryki Północnej, Eurazji oraz Wyspach Kanaryjskich.

Roślina jest zaliczana do tradycyjnego zioła używanego w medycynie ajurwedyjskiej. W tej też dziedzinie wykorzystywany był jako preparat

na opóźnienie starzenia, a przede wszystkim jako afrodyzjak i lek

na bezpłodność.


Właściwości przestępu są bardzo zróżnicowane. Przyjmuje się, że wpływa na wzrost spermatogenezy, zmiany masy męskich narządów płciowych

oraz stymuluje produkcję testosteronu. Ponadto wykazuje właściwości przeczyszczające, przeciwbólowe, przeciwzapalne i wzmacniające. Niestety brak empirycznych dowodów uniemożliwia wiarygodność działania

tej rośliny. Pomimo to, jej suplementacja jest przeciwwskazana dla osób

z chorobami nerek i wątroby, wrzodami dwunastnicy i żołądka oraz kobiet

w ciąży.


9. Bulbine natalensis

Bulbine jest rośliną rosnącą na obszarach południowej Afryki. Na tych terenach jest używana jako naturalny afrodyzjak. Właściwości lecznicze

dla ludzi nie są jednak do końca udowodnione ze względu na deficyt naukowych badań.


Nie oznacza to, że bulbine nigdy nie była poddawana testom. Eksperymenty na szczurach wykazały znaczny wzrost stężenia testosteronu i spadek poziomu estrogenu we krwi. Z kolei porcja zawarta w przedziale

od 25 do 100 mg/kg masy ciała zwiększyła poziom cholesterolu

i triglicerydów.


10. Butea superba

Butea superba, zwana również red kwao krua, jest ziołem używanym

w tradycyjnej medycynie wschodu. Bardzo często jest wykorzystywana

w Chinach, Indiach, Tajlandii oraz Wietnamie jako środek na poprawę witalności. Roślina jest zaliczana do grupy fitoestrogenów.


Właściwość ta może potwierdzać, dlaczego Tajlandczycy wykorzystują

ją jako afrodyzjak. Kwa krua wydaje się być źródłem związków androgennych, dzięki którym roślina zwiększa popęd seksualny, częstotliwość erekcji, wytrzymałość organizmu oraz poziom testosteronu. Zalecana dawka preparatu mieści się od 100 do 250 mg.


11. Cnidium monnieri

She Huang Zi to odwiecznie wykorzystywane przez chińskich lekarzy zioło. Najczęściej było stosowane jako lek na problemy dermatologiczne. Chińczycy używali je w formie balsamu lub naparu do stosowania zewnętrznego. Okazuje się, że ta roślina posiada jeszcze inne właściwości.


Cinidium odpowiada za pomoc w produkcji tlenku azotu – związku odpowiedzialnego za rozkurczenie mięśni gładkich, co pozytywnie wpływa na funkcje seksualne. W naturalny sposób polepsza libido oraz wzmacnia erekcję. Dodatkowo, azjatyckie zioło może być stosowane do walki

z objawami astmy i przeziębienia, niestrawnością i wzdęciami. Zalecana dobowa dawka preparatu wynosi 0,5 g, którą należy spożywać

tylko i wyłącznie w trakcie posiłku.


12. Massularia acuminata

Masularia to kolejne zioło, któremu przypisuje się rolę boostera testosteronu. Teorie te biorą się z licznych eksperymentów przeprowadzonych na zwierzętach. Wyniki potwierdzają podwyższenie stężenia tego hormonu oraz wzrost poziomu libido. Skład rośliny stanowi aglomerat alkaloidów, antrachinonów, fenolów, flawonoidów, saponiny i taniny. Składnik aktywny tego produktu jednak nadal nie został poznany.


Wspominane już badania zostały przeprowadzone na szczurach. Gryzoniom podano dwie dawki preparatu: 50 mg i 1000 mg na każdy kilogram masy ciała. Kuracja spowodowała zwiększenie poziomu testosteronu, ale wyższa porcja doprowadziła do toksycznego uszkodzenia wątroby. Można

więc przyjąć, że dawki dla ludzi prezentują się w poniższy sposób:
– 550 mg dla osoby o wadze 68 kg;

– 700 mg dla osób o masie równej 90 kg;

– 900 mg przy ciężarze równym 110 kg.


Należy jednak pamiętać, że podane dawki są orientacyjne i niesprawdzone. W celu udowodnienia ich działania oraz braku skutków ubocznych konieczne jest przeprowadzenie badań z udziałem człowieka.