Bardzo duża, wręcz nieograniczona liczba ruchów w stawie ramiennym

jest możliwa dzięki jego specyficznej budowie anatomicznej. Duża głowa kości ramiennej tworząca staw z małą panewką umożliwia ekstremalny zakres ruchów, co odbija się niestety na stabilności tego stawu.


SPIS TREŚCI:

1. SLAP – co oznacza to pojęcie?

2. Kogo najczęściej dotyczy ten problem?

3. Objawy i diagnoza

4. Możliwości leczenia

5. Etapy rehabilitacji

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc



1. SLAP – co oznacza to pojęcie?

SLAP to skrót od angielskiej nazwy: Superior Labrum Anterior Posterior.

Oznacza on uszkodzenie górnej części obrąbka panewki stawu ramiennego oraz przyczepionego w tej okolicy ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia.


2. Kogo najczęściej dotyczy ten problem?

Uraz ten występuje przede wszystkim u sportowców wykonujących rzuty, w 80% przypadków dotyczy miotaczy. Jako przyczynę urazu podaje się działa-nie bezpośredniej siły zewnętrznej na bark, np. uderzenie (17%). Dodatkowo, uraz ten może być wynikiem zadziałania mechanizmu trakcyjnego, czyli np. podczas pociągnięcia ręki. Znaczna większość uszkodzeń barku powstaje na skutek sumowania się mikrouszkodzeń.


3. Objawy i diagnoza

Diagnoza jest trudna, gdyż objawy często przypominają inne patologie stawu ramiennego, tj. uszkodzenie mięśni stożka rotatorów czy niestabilność stawu. Tylko 28% przypadków SLAP nie współistnieje z innymi uszkodzeniami (najczęściej towarzyszy mu częściowe uszkodzenie mięśni stożka rotatorów, uszkodzenie Bankarta, artroza stawu barkowo-obojczykowego). Fabryka Siły Sklep


Do charakterystycznych objawów tego urazu należy zaliczyć ból, najczęściej w skrajnym zakresie ruchu, odczucie przeskakiwania, blokowania czy trzeszczenia, a także dolegliwości podczas leżenia

na chorym boku. Często pojawia się przeszywający ból połączony z utratą kontroli kończyny podczas maksymalnej rotacji zewnętrznej połączonej

z odwiedzeniem zwany z angielskiego „dead arm syndrome”. Podejrzenie urazu potwierdza się na podstawie badania rezonansem magnetycznym.


4. Możliwości leczenia

Kierunek leczenia wyznacza się na podstawie typu uszkodzenia.

W większości przypadków leczenie zachowawcze nie daje zadowalających rezultatów i stosowane jest jedynie u osób mało aktywnych. W niewielu przypadkach, szczególnie w uszkodzeniach typu SLAP I, istnieje możliwość wdrożenia leczenia zachowawczego.


Główne zasady leczenia zachowawczego to:

– zaprzestanie aktywności połączone ze stosowaniem leków przeciwzapalnych w celu zmniejszenia bólu;

– przywracanie prawidłowej ruchomości;

– wzmacnianie mięśni stożka rotatorów oraz stabilizatorów łopatki.


U pacjentów aktywnych sportowo po 3 miesiącach stopniowo możemy wprowadzać elementy charakterystyczne dla danej dyscypliny.


5. Etapy rehabilitacji

Program rehabilitacyjny uzależniony jest głównie od wielkości ingerencji

w mięsień dwugłowy, poszczególne fazy programu zależą w głównej mierze od współuszkodzeń. W przypadku dodatkowych urazów stożka rotatorów lub niestabilności stawu ramiennego dokonuje się ich modyfikacji.


Wyróżniamy cztery etapy rehabilitacji:

– faza ruchu (1–10 dzień);

– faza zaawansowana (2–4 tydzień);

– faza dynamicznego wzmacniania (4–6 tydzień);

– powrót do pełnej aktywności (powyżej 7 tygodni).


Ze względu na złożoność problemu, jakim jest uszkodzenie typu SLAP, leczenie i rehabilitację należy przeprowadzić pod okiem specjalisty.

Nie jest to może bardzo często spotykany uraz, jednak myślę, że warto znać kilka podstawowych informacji na ten temat.