Nie od dziś wiadomo, iż każdy wytwór natury jest w każdym calu doskonale zaprojektowany. Owa doskonałość to także cecha charakterystyczna miodu pszczelego. Gęsty, aromatyczny, o charakterystycznym złotym kolorze, nie tylko dostarcza walorów wzrokowych i zapachowych, ale przede wszystkim jest „lekiem na całe zło”.


SPIS TREŚCI:

1. Miód – definicja i jego skład chemiczny
2. Rodzaje miodu
3. Oddziaływanie na organizm
4. Zalecenia do spożywania

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc



1. Miód – definicja i jego skład chemiczny
Miód jest słodką substancją, naturalnym wytworem pszczół, które produkują go z nektarów roślin lub tak zwanej spadzi – słodkiej wydaliny owadów.

Skład chemiczny miodu jest niezwykle bogaty i zróżnicowany. W 14–18% składa się z wody. Dominującymi substancjami są cukry: owocowy – fruktoza (około 38%), gronowy – glukoza (około 32%), słodowy – maltoza (około 7%), trzcinowy – sacharoza (1–2%) oraz wielocukry (1–2%).


Oprócz tego, niezwykle ważnymi elementami miodu są:

– kwasy organiczne, oddziałujące na smak i nadające mniej lub bardziej ostry smak;


– zróżnicowane sole mineralne (głównie związki wapnia, sodu, potasu, fosforu, magnezu, żelaza) wpływające na cechy miodu; im większa ich zawartość, tym miód ma ciemniejszą barwę;


– enzymy, uważane za najważniejsze składniki miodu; pochodzą

z organizmów pszczół i są odpowiedzialne za rozkładanie związków wielkocząsteczkowych na związki proste;


– barwniki, takie jak karotenoidy, flawonoidy i chlorofile;


– substancje zapachowe – olejki eteryczne, estry, aldehydy i etery.


2. Rodzaje miodu
Aby móc w pełni wykorzystać prozdrowotne właściwości miodu, należy koniecznie zapoznać się z jego rodzajami. Cechy miodu zależą w dużej mierze od typu rośliny, z której pszczoły pozyskiwały nektar czy też spadź. Do podstawowych rodzajów miodu zaliczamy:

– miód wielokwiatowy – powstaje z różnorakich roślin uprawnych, kwiatów

i ziół, kwitnących w tym samym czasie; jego zastosowanie jest niezwykle szerokie: zaleca się go w stanach anemii oraz alergii, jest pomocny w chorobach wątroby i pęcherzyka żółciowego, a ponadto wspomaga serce; jego dużą zaletą jest łagodny smak, który sprawia, iż świetnie sprawdza się w leczeniu i zapobieganiu grypy czy przeziębienia u dzieci;


– miód rzepakowy – jest najlepszy w chorobach układu krążenia i serca – niewydolności serca, dusznicy, miażdżycy, a także w przypadku wysokiego ciśnienia; oprócz tego; posiada właściwości detoksykacyjne i świetnie radzi sobie z gojeniem ran; ze względu na łatwą przyswajalność przez wątrobę zaleca się go w schorzeniach tego organu, a także trzustki, nerek oraz żołądka i dwunastnicy;


– miód akacjowy – polecany w schorzeniach układu trawiennego i pokar-mowego, w przypadku zgagi i nadkwasoty, a także wrzodów żołądka i dwu-nastnicy; uspokaja i wzmacnia organizm, ułatwia zasypianie;


– miód lipowy – stosowany w przypadkach grypy, anginy i przeziębienia, ma wysoką aktywność antybiotyczną; działa napotnie, obniża gorączkę, ułatwia wykrztuszanie;


– miód koniczynowy – ze względu na swe uspokajające działanie, jest szczególnie polecany w stanach wyczerpania nerwowego; oprócz tego, ma działanie moczopędne, wspomaga leczenie biegunek i schorzeń przewodu pokarmowego;


– miód malinowy – podobnie jak miód lipowy, jest polecany w stanach grypy i przeziębienia; wspomaga układ odpornościowy, leczenie miażdżycy oraz niedokrwistości;


– miód gryczany – odznacza się bardzo wysoką zawartością magnezu i wi-tamin; stosuje się go w leczeniu chorób układu krążenia i nerek, wzmacnia słuch i wzrok, a także podnosi osłabioną pamięć; wykorzystuje się go

w przypadku złamań i ran;


– miód wrzosowy – pomaga w chorobach układu moczowego – zapaleniu dróg moczowych i kamicy nerkowej; stosuje się go w przypadku biegunek, zapaleniu jelit i chorobach prostaty;


– miód mniszkowy – wspomaga leczenie chorób układu pokarmowego

i trawiennego; polecany osobom ze schorzeniami reumatycznymi; ma działanie uspokajające, wzmacnia w przypadku wyczerpania fizycznego;


– miód ze spadzi drzew iglastych – wzmacnia odporność, jest stosowany

w chorobach stawów, płuc i układu nerwowego; polecany w przypadku grypy i przeziębienia;


– miód ze spadzi drzew liściastych – działa moczopędnie oraz przeciwzapalnie; ma właściwości dezynfekujące.


3. Oddziaływanie na organizm
Jak widać, każdy rodzaj miodu ma swoje własne właściwości i specjalne zastosowanie. Wykorzystanie miodu w leczeniu i zapobieganiu chorób jest niezwykle wszechstronne. Ten naturalny produkt jest wykorzystywany

w leczeniu praktycznie wszystkich układów, narządów i stanów chorobowych. Wspomaga pracę serca i układu krążenia, wyrównuje pracę układu nerwowego, leczy schorzenia układu oddechowego i pokarmowego, wspomaga regenerację skóry, nawet w takich przypadkach jak odleżyny

i owrzodzenia cukrzycowe. Warto zapoznać się z właściwościami konkretnych rodzajów miodów, aby w 100% dopasować go do własnych potrzeb. Ten cud natury naprawdę może być „lekiem na całe zło”. Nie udowodniono jego działania przeciwnowotworowego.


4. Zalecenia do spożywania
Przyjmuje się, iż racjonalna dawka miodu dla osoby dorosłej wynosi 3–5 łyżek dziennie. Warto pamiętać, iż najbardziej przyswajalnym sposobem podawania jest rozpuszczenie go w letniej wodzie i wypicie rano na czczo, choć można także zjeść go bezpośrednio czy w formie kanapek. Absolutnie nie wolno go podgrzewać, ponieważ w wysokich temperaturach traci swe lecznicze właściwości – enzymy i inne substancje ulegają zniszczeniu.


Jak wiele naturalnych substancji, tak i miód doczekał się swych tańszych, ale i jednocześnie gorszych jakościowo zamienników. Należy pamiętać, iż miód sztuczny – masowo i tanio sprzedawany w sklepach, nie ma nic wspólnego z prawdziwym miodem. Jest jedynie sztuczną mieszanką wody, cukru, substancji zapachowych i barwników. Nie dostarcza organizmowi żadnych substancji odżywczych, a jedynie puste kalorie.


Biorąc pod uwagę właściwości prozdrowotne prawdziwego miodu, warto wydać więcej, aby cieszyć się w pełni jego zaletami, a nie dostarczać organizmowi – może taniego – ale sztucznego falsyfikatu, nie posiadającego ani jednej pozytywnej cechy.