Szafran uznaje się za jedną z najdroższych przypraw świata. Malowniczy kwiat oprócz swoich kulinarnych zastosowań od wielu lat jest

z powodzeniem używany w medycynie do walki z różnymi dolegliwościami

i chorobami. Poniższy tekst udowadnia, że nasi przodkowie mieli rację co do jego prozdrowotnego przeznaczenia.

 

SPIS TREŚCI:

1. Drogocenny kwiat

2. W jakich przypadkach stosować szafran?

3. Wskazówki do suplementacji

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc

 


1. Drogocenny kwiat

Crocus sativus, czyli szafran uprawny, jest popularnym kwiatem, który należy do roślin z rodziny kosaćcowatych. Ze względu na bardzo drogą uprawę, jego produkcja jest ograniczona i pracochłonna, a to z kolei rzutuje na jego wysoką cenę. Głównymi dostawcami szafranu są Iran, Hiszpania oraz Turcja.


Roślina posiada bardzo bogatą historię. W czasach starożytnych była wykorzystywana nie tylko jako przyprawa, ale również jako składnik barwników, perfum oraz leków. Rzymianie wykorzystywali saffron jako metodę na zwalczanie kaca – kwiat był uprzednio umieszczany w winie przed jego spożyciem. W hinduizmie jest stosowany wraz z innymi preparatami w rytualnych obrzędach.

 

2. W jakich przypadkach stosować szafran?

Oprócz kulinarnego zastosowania szafranu roślina ta ma również etykietkę środka prozdrowotnego. W niskich porcjach ma działanie antydepresyjne, przeciwlękowe i uspokajające. Wiąże się to z faktem, że przyjmowanie szafranu prowadzi do wzrostu stężenia hormonów układu nerwowego. Mowa tu o serotoninie i dopaminie, które warunkują nasz nastrój

i samopoczucie.


Za czasów starożytności szafran był również stosowany jako afrodyzjak, antidotum na trucizny, środek pobudzający trawienie i wspomagający przepływ krwi, a także lek na odrę. W późniejszym okresie (średniowieczu) niejednokrotnie wykorzystywano go w terapii astmy i infekcji układu oddechowego, czarnej ospy lub szkarlatyny. Fabryka Siły Sklep

 

Co więcej, saffronowi przypisuje się też skuteczność podczas leczenia artretyzmu, bezsenności, problemów żołądkowych, chorób serca i gałek ocznych. Bardzo często jest wymieniany jako środek wiatropędny, regulator cyklu miesiączkowego, preparat przeciwgorączkowy i zmniejszający objawy choroby Alzheimera.

 

3. Wskazówki do suplementacji

Zalecana dobowa dawka szafranu powinna wynosić maksymalnie 30 mg. Ilość ta powinna być spożywana przez osiem kolejnych tygodni.

W przypadku przewlekłych problemów powyższa dawka powinna być stosowana dwa razy w ciągu dnia, tj. po 15 mg na porcję.

 

Podczas suplementacji szafranem należy zachować szczególną ostrożność. Przyjmowanie preparatu w dawce przekraczającej 1200 mg na porcję może powodować wymioty, a 2000 mg rośliny może sprzyjać zmianom we krwi

i modyfikacji jej parametrów hemodynamicznych. Badania przeprowadzone na zwierzętach dowodzą, że doza wynosząca 20,7 g na kilogram masy ciała prowadzi do śmierci.