W niniejszym artykule przyjrzymy się pięcie Haglunda, patologii, która jest kolejną chorobą w obrębie kończyn dolnych. Pomimo dobrego poznania oraz częstej obecności wśród osób ćwiczących choroba ta nadal jest postrzegana jako rzadka. Co więcej, bardzo często jest mylona z innymi przypadłościami ze względu na bardzo popularny obraz kliniczny chorego. Dowiedz się, czym jest pięta Haglunda i jak należy sobie z nią radzić!


SPIS TREŚCI:

1. Czym jest choroba Haglunda?

2. Objawy

3. Leczenie i diagnostyka


Wielki FINAŁ! "180 dni od Krzycha do Ronaldo" za nami!

Mistrz Świata w Freestyle-u vs Plany treningowe Fabryka Siły



1. Czym jest choroba Haglunda?

Pięta Haglunda to mało popularna, lecz stosunkowo często występująca patologia narządu ruchu, która wpisuje się do dużej grupy chorób określanych mianem jałowych martwic kości. W tym przypadku mamy dokładnie do czynienia z obumieraniem guza piętowego, który, jak sama nazwa wskazuje, znajduje się na powierzchni kości piętowej. Proces chorobowy rozpoczyna się od stopniowej destrukcji warstwy podchrzęstnej tkanek kostnych, co z biegiem czasu powoduje całkowite odkrycie powierzchni całej kości. Pięta jest wówczas bardziej podatna na ścieranie

w trakcie poruszania się, czego efektem jest powolne niszczenie jej struktury oraz deformacja jej tylno-górnej powierzchni. To natomiast skutkuje rozwojem silnego stanu zapalnego, którego głównym symptomem są silne dolegliwości bólowe w tej okolicy. Patologia zazwyczaj występuje u osób ćwiczących, a także dzieci w okresie dorastania, kiedy wzrost kostny nie został jeszcze zakończony. Również kobiety między 15. a 35. rokiem życia są narażone na rozwój pięty Haglunda.


Choroba Haglunda–Severa jest przypadłością, która może dotyczyć obu pięt równocześnie, choć najczęściej odnotowywane są pojedyncze przypadki. Ten model deformacji kości piętowej wynika zazwyczaj z długotrwałego

i nadmiernego ucisku kości piętowej. W dużej mierze przyczynia się do tego wysiłek fizyczny, a zwłaszcza bieganie, piłka nożna czy taniec. Pięta Haglunda stanowi również skutek urazów pięty oraz stosowania nieprawidłowo dopasowanego obuwia, które jest zazwyczaj zbyt ciasne bądź ma nadmiernie twardy zapiętek. Oprócz powyższych deformacja kości piętowej może być powodowana między innymi upośledzeniem wzrostu kośćca w obrębie pięty bądź przez nieprawidłowy rozwój guza piętowego,

co prowadzi do jego lokalizacji poniżej ścięgna Achillesa. Warto też wspomnieć o grupie czynników ryzyka takich jak nadwaga, płaskostopie, reumatoidalne zapalenie stawów czy upośledzenie gospodarki hormonalnej, które niejednokrotnie przyczyniają się do rozwoju tego problemu.

Nie masz czasu? Nasi eksperci ułożą dla Ciebie plan. Kliknij tutaj!
Plany dietetyczne i treningowe
Plany dietetyczne i treningowe


2. Objawy

Podstawowym symptomem pięty Haglunda są przede wszystkim silne dolegliwości bólowe w obrębie pięty. Ból ma przede wszystkim charakter pulsacyjny i narastający, co ma bezpośredni związek z jego lokalizacja na kości piętowej. Efektem tego jest stopniowe upośledzenie ruchomości kończyny dolnej, rozwój patologicznego chodu oraz wzorców ruchowych,

a także uniemożliwienie pełnego oparcia stopy na podłożu. Wielkość dolegliwości bólowych jest zazwyczaj tak duża, że kontuzjowani zwykle mają problemy z zakładaniem i noszeniem obuwia. Dodatkowo na powierzchni pięt objętych patologią dochodzi do rozwoju obrzęku, pęcherzy oraz bolesnych zgrubień skórnych. Co więcej, cała pięta może mieć zniekształcony obrys ze względu na obecny stan zapalny. Warto też dodać, że stopniowe drażnienie guza piętowego może powodować rozwój procesu zwyrodnieniowego

w obrębie innych struktur – między innymi kaletek maziowych czy ścięgna Achillesa.


3. Leczenie i diagnostyka

Dolegliwości bólowe w obrębie kości piętowej stanowią objaw nie tylko pięty Haglunda. Objaw ten jest na tyle powszechny, że może on występować

w innych jednostkach chorobowych. Aby uniknąć rażącej pomyłki, zaleca się by przed rozpoczęciem leczenia wykonać badanie RTG w celu dokładnego rozpoznania. Wykazanie zmian o charakterze martwicy guza piętowego świadczy o obecności choroby Haglunda. Patologia jest najczęściej różnicowana z ostroga piętową (stanem zapalnym rozcięgna podeszwowego), kontuzjami w obrębie ścięgna Achillesa bądź zmianami zwyrodnieniowymi kaletki tejże struktury.


Sam proces leczenia jest uwarunkowany stopniem zaawansowania zmian oraz fazą choroby. Na początku choroby Halgunda zaleca się przede wszystkim zmianę dotychczasowego obuwia. Chorzy winni wyposażyć się

w prawidłowo dopasowane buty, które będą dodatkowo amortyzowały nacisk chorej pięty na podłoże. Dobrym wyjściem jest inwestycja we wkładki ortopedyczne, które oprócz odciążenia guza piętowego będą dodatkowo podpierać sklepienie podłużne stopy. W bardziej zaawansowanych stadiach należy wprowadzić leczenie fizjoterapeutyczne. W tym celu zaleca się wykonywanie masażu obolałego miejsca za pomocą kostki lodu, a także rejonów ścięgna Achillesa oraz łydek przy użyciu dłoni. Kolejnym punktem rehabilitacji są ćwiczenia oraz techniki manualne, które zostaną ukierunkowane przede wszystkim na rozciągnięcie nadmiernie napiętego ścięgna oraz jego uelastycznienie. To spowoduje zmniejszenia drażnienia Achillesa przez patologiczny guz piętowy. Ostatnim elementem jest fizykoterapia, ukierunkowana przede wszystkim na złagodzenie dolegliwości bólowych. W tym celu najczęściej wybieranymi zabiegami są fala uderzeniowa, jonoforeza (zastosowanie prądu stałego z lekiem przeciwbólowym), krioterapia oraz ultradźwięki.


W sytuacji, gdy działania profilaktyczne oraz rehabilitacja nie przynoszą pożądanych skutków, nie pozostaje nic innego jak wdrożenie w życie leczenia chirurgicznego. Zabieg jest wykonywany w momencie obecności bardzo zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych i pokaźnej martwicy. Operacja chirurgiczna w przypadku pięty Halgunda polega na usunięciu patologicznego guza piętowego przy równoczesnym odbarczeniu ścięgna Achillesa i wycięciu jego kaletek, które zostały zmienione na skutek procesu chorobowego. Pomimo iż zabieg chirurgiczny stanowi terapię o największym stopniu skuteczności leczenia choroby Halgunda, niesie on także za sobą ryzyko powikłań. Mowa tu między innymi o uszkodzeniu nerwu strzałkowego, znacznym osłabieniu struktury kości piętowej, naruszeniu struktury bądź całkowitym zerwaniu ścięgna Achillesa bądź rozwinięciu się trudnych

do zagojenia ran.

Plany dietetyczne i treningowe