Przyprawy – składniki, których głównym celem jest uatrakcyjnienie walorów smakowych, zapachowych i niekiedy wizualnych dania, posiadają szereg prozdrowotnych właściwości korzystnych dla naszego organizmu.

 

SPIS TREŚCI:

1. Cynamon

2. Chilli
3. Kurkuma

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc

 

 

1. Cynamon

Obecnie w gastronomii wykorzystuje się tę przyprawę w dwóch postaciach – proszku pochodzącego z wysuszonej kory lub niewielkiego kawałka zwiniętego w rulonik, bogatego w olejek cynamonowy. Warto zwrócić uwagę, że cynamonowiec, z którego produkowana jest przyprawa, obejmuje tak naprawdę około 250 różnych gatunków drzew i krzewów. Najbardziej popularnymi gatunkami są cynamonowiec chiński, cejloński oraz kamforowy.

 

Trudno skupić się na jednym głównym działaniu cynamonu. Wśród właściwości tej przyprawy warto na samym początku wymienić jego przeciwwirusowe, przeciwzapalne i antybakteryjne działanie. Dzięki tym właściwościom przyczynia się do zwalczania szkodliwych wolnych rodników, a co za tym idzie – opóźnia proces starzenia. Wykorzystywany jest również w leczeniu grypy czy przeziębienia.


Cynamon stosuje się głównie jako środek łagodzący dolegliwości trawienne, jest wykorzystywany przy leczeniu wzdęć, biegunek, zgagi oraz wrzodów, pobudza wydzielanie żółci. Niektóre teksty wspominają także o obniżeniu poziomu cukru we krwi, co sprzyja przetwarzaniu glukozy i insuliny – a to prowadzi do normalizacji stężenia cholesterolu.

 

Cynamonu nie powinny stosować osoby borykające się z problemami z wątrobą oraz woreczkiem żółciowym. Może on także wywoływać zmiany atopowe, ponieważ ma on silne właściwości alergenne.

 

2. Chilli

Nazwa ta odnosi się do owoców różnych odmian papryki Capsicum, która charakteryzuje się bardzo ostrym i wyrazistym smakiem. Prozdrowotne właściwości tego warzywa są uwarunkowane przez substancję zwaną kapsaicyną.

 

Związek ten bardzo często można spotkać w wielu suplementach, przyspieszających redukcję tkanki tłuszczowej. Przyczyną tego działania jest oddziaływanie na poziom adrenaliny i dopaminy w organizmie, co wiąże się z bezpośrednim oddziaływaniem na hamowanie apetytu. Fabryka Siły Sklep

 

Kapsaicyna oprócz zastosowania w terapii odchudzającej używana jest także jako lek rozgrzewający mięśnie i stawy – w formie maści i plastrów. 

Jej działanie polega między innymi na pobudzaniu wydzielania soków trawiennych, wykazuje właściwości drażniące, przeciwbólowe, termoregulacyjne, w mniejszym stopniu antyoksydacyjne, hipotensyjne. Jeżeli zastosujemy ją zewnętrznie, może działać drażniąco na skórę.

 

3. Kurkuma

Kurkuma nazywana również ostryżem bądź szafranicą to rodzaj byliny należącej do rodziny roślin imbirowatych. Ekstrakt z kłączy wykorzystywany jest jako przyprawa do wielu potraw, a także stanowi składnik wielu mieszanek – np. curry zawdzięcza mu swój kolor.


Zawarta w tej roślinie kurkumina – barwnik – ma szerokie działanie prozdrowotne. Najistotniejsze jest działanie przeciwnowotworowe, które polega na hamowaniu proliferacji i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych, oraz przeciwzapalne. Dodatkowo substancja ta zapobiega takim patologiom jak hipertrofia mięśnia sercowego oraz zakrzepica – możliwe jest to dzięki zmniejszeniu stężenia lipidów i poziomu płytki miażdżycowej.

 

Kurkumina jest silnym przeciwutleniaczem, działa żółciotwórczo i żółciopędnie, zwiększa wydzielanie kwasów żółciowych oraz ułatwia przepływ żółci, działa ochronnie na wątrobę.

 

 

1 / 4
A jaki Ty masz cel? Nie trać czasu i zacznij już dziś! Skorzystaj z profesjonalnej opieki.
Określ swój cel treningowy, a my pomożemy Ci go osiągnąć.

Bibliografia

Pieńko T., Kapsaicyna – właściwości, zastosowania i perspektywy, „BIULETYN Wydziału Farmaceutycznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego” 2013, 2, 11–17.

Kaławaj K., Lemieszek M., Prozdrowotne właściwości cynamonu, „Medycyna Ogólna i Nauki o Zdrowiu” 2015, 21(3), 328–331.

Klimowicz A. et al., Wpływ wybranych roślin leczniczych na aktywność glikoproteiny P, „Postępy Fitoterapii” 2011, 3, 169–174.