Ze względu na dużą ilość struktur i wiele pełnionych funkcji staw barkowy jest częścią naszego aparatu ruchu bardzo często narażoną na urazy. Ważnym i stosunkowo często występującym problemem jest zespół ciasnoty podbarkowej, inaczej nazywany cieśnią lub syndromem uwięźnięcia. Sprawdźcie, na czym dokładnie polega ta choroba i jak sobie z nią radzić.

 

SPIS TREŚCI:

1. Czym jest przestrzeń podbarkowa?

2. Co to jest zespół ciasnoty podbarkowej?

3. Objawy ciasnoty podbarkowej

4. Leczenie zespołu ciasnoty podbarkowej

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc

 

 

1. Czym jest przestrzeń podbarkowa?

Jako przestrzeń podbarkową określa się wolną przestrzeń w obrębie stawu barkowego, która jest położona pomiędzy konkretnymi strukturami wspomnianego stawu. Od góry cieśń podbarkowa jest ograniczona przez wyrostek barkowy, więzadło kruczo-barkowe, a także staw barkowo-obojczykowy. Z kolei jej dolna część jest utworzona przez powierzchnię głowy kości ramiennej i towarzyszący jej guzek większy. Warto dodać, że owa przestrzeń nie jest pusta. W jej świetle znajdują się takie struktury jak kaletka podbarkowa, kaletka pierścienia rotatorów oraz ścięgno długiej głowy mięśnia dwugłowego ramienia.


2. Co to jest zespół ciasnoty podbarkowej?

Zespół ciasnoty podbarkowej jest dysfunkcją wcześniej opisywanej przestrzeni. Dokładniej rzecz biorąc, mówimy tu o nadmiernym zmniejszeniu jej rozmiarów lub podwyższeniu ciśnienia w jej wnętrzu. Efektem tego jest zwiększenie ucisku na wspomniane już kaletki i ścięgna mięśnia dwugłowego. Niekiedy wspomniany ucisk może być tak duży, że z czasem może prowadzić do zmiażdżenia tych elementów.


Przyczyn, które mogą doprowadzić do rozwoju tego stanu, jest stosunkowo wiele:
– haczykowaty kształt wyrostka barkowego;

– dysbalans mięśniowy wynikający z niesymetrycznego obciążania ciała; Fabryka Siły Sklep

– zmiany morfologiczne w obrębie innych struktur narządu ruchu: więzadła kruczo-barkowego, stawu barkowo-obojczykowego, końca dalszego obojczyka;

– dysfunkcje tkanek miękkich w obrębie mięśni pierścienia rotatorów lub stabilizatorów łopatki na ścianie klatki piersiowej;

– patologiczne procesy w obrębie układu immunologicznego o podłożu biochemicznym;

– zmiany hormonalne;

– niektóre choroby, jak cukrzyca, zaburzenia sercowo-naczyniowe bądź neurologiczne;

– następstwo przebytych już urazów, kontuzji sportowych, zabiegów chirurgicznych bądź unieruchomienia.


Choroba przestrzeni podbarkowej jest bardzo częstą występującą patologią wśród osób czynnie uprawiających sport. Ta kontuzja jest dosyć powszechna u większości zawodników wykonujących ruch uniesienia ramienia połączonego ze zgięciem w przód. Dlatego najczęściej wskazywanymi dyscyplinami sprzyjającymi ciasnocie podbarkowej są baseball, pływanie, pchnięcie kulą oraz te wymagające wszelkiego rodzaju impulsywnych ruchów.


3. Objawy ciasnoty podbarkowej

Objawami zespołu cieśni stawu barkowego są przede wszystkim silne dolegliwości bólowe, a także ograniczenie zakresu ruchomości w tym stawie podczas ruchu uniesienia ramienia. W przypadku gdy ciasnota oraz ucisk obejmują strukturę stożka rotatorów, bardzo często może dojść do rozwoju stanu zapalnego i obrzęku. Ich obecność przyczynia się do zmniejszenia zakresu ruchu i pojawienia się bólu, który najczęściej ma tępy charakter.

 

Ból bardzo często występuje zarówno w trakcie wykonywania jakiejś czynności, jak i po jej zakończeniu. Niektórzy pacjenci donoszą o występowaniu bólu spoczynkowego – jego obecność zazwyczaj świadczy o naruszeniu ciągłości struktur więzadłowych bądź kostnych w obrębie stawu barkowego. Wspomniane dolegliwości bólowe zazwyczaj mają charakter promieniujący do przedniej części stawu i bocznego fragmentu ramienia.


Gdy ból zaczyna pojawiać się w nocy i uniemożliwia spokojny sen, odnotujemy wyraźny spadek siły mięśniowej, a tkliwość stawu wyraźnie się zwiększa, możemy być pewni, że choroba postępuje. Należy jednak nie dopuścić do takiej sytuacji i odpowiednio wcześnie zareagować, by zapobiec progresji schorzenia.


4. Leczenie zespołu ciasnoty podbarkowej

Rozpoznanie zespołu cieśni stawu barkowego odbywa się dzięki wcześniejszemu przeprowadzeniu wywiadu z pacjentem i badaniu fizykalnemu, w trakcie którego specjalista powinien zwrócić uwagę na ruchomość, obrysy stawu, jego wygląd zewnętrzny, a także tkliwość i temperaturę. Bezwzględnie należy przeprowadzić uzupełniające badanie obrazowe, które w 100% potwierdzi obecność tej patologii. Mowa tu o MRI, RTG lub zdjęciu USG.


Podstawowym celem leczenia jest przede wszystkim całkowite zniesienie utrudniających funkcjonowanie dolegliwości bólowych i przywrócenie jak największej sprawności w chorym stawie. W skład leczenia zachowawczego najczęściej wchodzą po prostu odpoczynek i unikanie czynności powodujących zaostrzenie obrazu klinicznego. Bardzo dobrym sposobem na pozbycie się nadmiernego napięcia lub obniżenie ciśnienia wewnątrzstawowego będzie skorzystanie z usług fizjoterapeuty. Jego zadaniem będzie prawidłowe wzmocnienie struktur pierścienia mięśni rotatorów i rozciągnięcie zbyt napiętych elementów.


W przypadku gdy pomoc fizjoterapeuty i odpoczynek nie przynoszą rezultatów, bardzo często stosowaną metodą jest farmakoterapia z wykorzystaniem leków steroidowych, czyli tzw. blokad. Stanowią one bardzo silne i skuteczne sposoby na niwelowanie objawów ciasnoty podbarkowej, jednak podczas ich stosowania należy wykonywać zdjęcia USG. Nieprawidłowa iniekcja blokady może doprowadzić do dodatkowego uszkodzenia ścięgna mięśnia dwugłowego. Leki należy wprowadzać dokładnie w 2 mm kaletki podbarkowej.


Jeżeli powyższe metody zawodzą i nie widzimy znaczącej poprawy, zaleca się przeprowadzenie interwencji chirurgicznej. Leczenie operacyjne ma na celu przede wszystkim zwiększenie miejsca ograniczonego wewnątrz stawu, co na dłużej niweluje dolegliwości bólowe i sprzyja odzyskaniu prawidłowego zakresu ruchu. Bardzo często w trakcie przeprowadzenia zabiegu artroskopowego w obrębie stawu barkowego lekarz może równocześnie wykryć inne, utajone problemy, jak np. choroba zwyrodnieniowa, przerwanie ciągłości mięśni kompleksu rotatorów czy stan zapalny ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia.