Biorąc pod uwagę duże zainteresowanie artykułami na temat wad postawy, postanowiłem przybliżyć temat reedukacji posturalnej. Zdolność do autokorekcji pozwala nie tylko na dodatkową intensyfikację rehabilitacji, ale zwiększa szansę na przywrócenie właściwej postawy ciała. W dalszej części tekstu dowiecie się, jakie są podstawowe założenia oraz kolejne kroki pozwalające na samodzielne skorygowanie zaburzonej postawy ciała.

 

SPIS TREŚCI:
1. Czym jest reedukacja posturalna?
2. Podstawowe założenia
3. Etapy korekcji

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc

 


1. Czym jest reedukacja posturalna?
Mianem reedukacji posturalnej określa się jeden ze sposobów korekcji postawy i jej wad. Celem tego postępowania jest przede wszystkim ponowne wypracowanie czy też odtworzenie nawyku przyjmowania prawidłowej postawy ciała. Proces ten jest zazwyczaj długotrwały oraz wielopłaszczyznowy, co oznacza, że przywracanie prawidłowego ustawienia ciała jest podyktowany różnymi zmianami.

 

2. Podstawowe założenia
Fundamentem reedukacji posturalnej jest postrzeganie całej postawy ciała

w aspekcie pięciu odmiennych sfer, które jako całość determinują jej prawidłowość. Najważniejsza z nich jest płaszczyzna neurofizjologiczna, która warunkuje sam nawyk utrzymywania właściwej postawy ciała. Upośledzenie sfery neurofizjologicznej objawia się brakiem samoświadomości dotyczącej utrzymywania postawy wyprostowanej. W przypadku zaburzeń tego typu osoba z wadą postawy w sposób nawykowy przyjmuje nieprawidłową postawę ciała.

 

Kolejna sfera dotyczy anatomicznego aspektu postawy ciała. Mowa tu o elementach kostno-stawowo-więzadłowych, których upośledzenie jest obrazowane w postaci ograniczonego zakresu ruchu. Wspomniane bariery dotyczą ruchomości biernej, czego najczęstszą konsekwencją jest zablokowanie stawowe, mogące skutkować nie tylko reglamentacją funkcji, lecz nawet jej zniesieniem. Ze sferą kostno-stawowo-więzadłową powiązana jest sfera mięśniowa. W przypadku tego typu zaburzeń zwykle dochodzi do rozwoju dostonii mięśniowej, polegającej na występowaniu mimowolnych ruchów w różnych odcinkach ciała. Oprócz tego zaburzenie sfery mięśniowej powoduje patologiczne rozciągnięcie lub zbyt duże napięcie torebek stawowych (czego efektem może być wspomniane ograniczenie ruchomości), a także nierównomierne rozłożenie sił nacisku w obrębie struktury kostnej kręgosłupa. Fabryka Siły Sklep

 

Czwartym, ale równie istotnym elementem wpływającym na postawę ciała jest środowisko, w jakim żyjemy. Pod pojęciem sfery środowiskowej należy rozumieć nie tylko warunki socjoekonomiczne, w jakich się znajdujemy, ale

i rodzaj wykonywanej pracy. Niejednokrotnie osoby pracujące umysłowo, np. w biurze, wykazują większą tendencję do nabywania błędów postawy

ze względu na ograniczoną ruchomość, w przeciwieństwie chociażby

do pracowników budowlanych.

 

Piątym i zarazem ostatnim sferą, która jest związana z pojęciem reedukacji posturalnej, jest sfera emocjonalno-wolicjonalna. Nadmierny stres, pośpiech, strach czy duża ilość zmartwień również mogą rzutować

na naszą sylwetkę. Co więcej, nadmierne stosowanie środków psychoaktywnych oraz alkoholu także przyczynia się do upośledzenia nawyku prawidłowej postawy ciała.

 

3. Etapy korekcji
Proces reedukacji posturalnej oraz korekcji zaburzonego nawyku prawidłowej postawy ciała przebiega w pięciu etapach, przez co można

tu dostrzec pewną analogię do wcześniej opisanych sfer, jakie należy wziąć pod uwagę. Proces rozpoczyna się od zwiększenia swojej świadomości

na temat istniejącej wady. Przybliżenie tematu oraz poznanie swojego wroga w znaczący sposób pozwala nam zrozumieć istotę problemu, a także ewentualne następstwa, z jakimi możemy mieć do czynienia, jeżeli nie zainteresujemy się terapią. Autoterapia polega przede wszystkim na nauce wizualnej korekcji sylwetki w lustrze oraz treningu z zakresu poprawy czucia głębokiego.

 

 

Na drugim etapie staramy się przeciwdziałać, a wręcz eliminować skutki zaburzenia w sferach anatomicznych. Powstałe dysproporcje w aparacie kostno-stawowo-mięśniowo-więzadłowym są punktem wyjścia do przywrócenia prawidłowej funkcjonalności struktur narządu ruchu. Po osiągnięciu tej części przechodzimy do praktycznej części korekcji, która w tym przypadku może mieć charakter zarówno globalny, jak i lokalny.

 

Początkowo z pomocą terapeuty lub innej osoby, a z czasem jedynie lustra i świadomości własnego ciała staramy się wyrównać ewentualne asymetrie i odstępstwa od modelu prawidłowej postawy ciała. Przykładem może być nauka retrakcji głowy i barków czy zmniejszenie nadmiernego przodopochylenia miednicy.

 

Końcową fazą reedukacji posturalnej jest utrwalenie wyrobionego nawyku prawidłowej postawy ciała. Można by przyjąć, że czwarty etap korekcji polega na samodzielnym sprawdzaniu się i doskonaleniu wytrzymałości utrzymania wypracowanych efektów. Ostatnią fazą jest udoskonalenie wytrzymałości do postaci automatyzacji. Oznacza to, że końcowym skutkiem całego procesu reedukacji posturalnej ma być w pełni świadome korygowanie własnej sylwetki bez względu na zaistniałą sytuację, czas czy miejsce. Idealnym odzwierciedleniem istoty reedukacji posturalnej jest myśl Kutzner-Kozińskiej, która została wyrażona czterema prostymi słowami: widzieć – chcieć – czuć – umieć.