W normalnych warunkach rzepka porusza się w rowku kości udowej. Tak długo, jak rzepka pozostaje w rowku w stawie kolanowym, można chodzić, biegać, siedzieć, stać i poruszać się z łatwością. Gdy rzepka wymyka się z rowka, zaczynają się problemy i często pojawia się ból.

 

SPIS TREŚCI:
1. Niestabilna rzepka – przyczyny
2. Diagnoza (objawy)

3. Leczenie niestabilnej rzepki

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc

 

 

1. Niestabilna rzepka – przyczyny
Rzepka położona jest na przedniej stronie kolana w przebiegu mięśnia czworogłowego. Podczas zginania lub prostowania nogi, rzepka jest pociągana w górę lub w dół. Na dystalnym końcu kości udowej znajduje się wycięcie w kształcie litery V. Jest to rowek kości udowej, w którym znajduje się ruchoma rzepka. W prawidłowych warunkach rzepka pasuje do rowka. Mówimy wtedy, że rytm rzepkowo-udowy jest prawidłowy.


Jednak w przypadku, gdy rowek jest nierówny bądź zbyt płytki, lub też wskutek dysfunkcji mięśniowych może dochodzić do zaburzeń tego rytmu,

w wyniku częściowej lub całkowitej dyslokacji rzepki.


2. Diagnoza (objawy)

Do podstawowych objawów związanych z niestabilnością rzepki należy zaliczyć:
– bezpośrednie urazy rzepki w bocznej części kolana;
– blokowanie kolana podczas ruchu;
– ból w przedniej części kolana, który zwiększa się wraz z aktywnością;

– ból podczas siedzenia;
– ogólna sztywność;

– skrzypienie, trzaskanie, przeskakiwanie podczas ruchu;
– obrzęk. Fabryka Siły Sklep


Podczas badania fizykalnego lekarz lub fizjoterapeuta przeprowadza dokładny wywiad w celu postawienia diagnozy i stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie rytmu w stawie rzepkowo-udowym. Należy określić, czy nie występują boczne przyparcia rzepki i czy jest prawidłowo stabilizowana w trakcie ruchu.

 

Aby wspomóc postawienie trafnej diagnozy, wykonuje się dodatkowe badania obrazowe, takie jak zdjęcie rentgenowskie, rezonans magnetyczny lub badanie usg. Ważne, aby w trakcie badania wyeliminować inne możliwe przyczyny bólu, takie jak zaburzenia w strukturze chrzęstnej stawu lub więzadeł kolana.


3. Leczenie niestabilnej rzepki
Jeśli dojdzie do zwichnięcie rzepki, czyli jej całkowitego przemieszczenia

z rowka, pierwszym krokiem jest jej repozycja. Czasami dzieje się to samoistnie, jednak w niektórych przypadkach konieczne jest przywrócenie rzepki z powrotem na jej miejsce.

 

Zwichnięcia często prowadzą do uszkodzenia po grzbietowej stronie rzepki

i dystalnego końca kości udowej, co może powodować dodatkowy ból

i zapalenie stawów. W tego typu przypadkach często zaleca się leczenie artroskopowe.

 

W większości przypadków niestabilności rzepki, po zdiagnozowaniu dysbalansu mięśniowego okolicy kolana, należy przeprowadzić relaksację mięśni nadmiernie napiętych oraz wzmocnienie mięśni niewydolnych.

Najczęściej napiętymi strukturami są mięśnie czworogłowe, kulszowo-goleniowe oraz pasmo biodrowo-piszczelowe.


Wzmacnianiem najczęściej obejmuje się głowę przyśrodkową mięśnia czworogłowego, która jest jednym z najważniejszych stabilizatorów rzepki. Ćwiczenia te pomogą przywrócić prawidłowy rytm w stawie rzepkowo-udowym.

 

Jazda na rowerze jest często zalecana jako część terapii. Czasami stosuje się ortezę w celu stabilizacji i centralizacji rzepki. Celem jest powrót do normalnej aktywności w ciągu 1 do 3 miesięcy.

 

Przewlekła niestabilność kolana może zostać usunięta operacyjnie. Zależnie od problemu, wykonuje się ustabilizowanie rzepki w prawidłowym torze lub przeprowadza się uwolnienie tkanek, które zaburzają prawidłowy tor ruchu rzepki.