W dzisiejszych czasach nietolerancja glutenu okazuje się jedną

z najczęstszych przypadłości ze strony układu pokarmowego. Sklepy spożywcze informują nas o działach ze zdrową żywnością, w których znajdziemy naturalne i bezglutenowe produkty dla osób borykających się

z chorobą trzewną.


Historia tego schorzenia sięga jednak czasów starożytnych, kiedy to wraz z rozwojem rolnictwa i wprowadzaniem do upraw nowych gatunków zbóż pojawiły się pierwsze sygnały wskazujące na występowanie celiakii. Początkowo nazywana niedożywieniem z przewlekłą biegunką, z biegiem czasu stała się powszechną chorobą, związaną z odżywianiem. Sprawdźcie poniższy artykuł i dowiedzcie się, czym tak naprawdę jest celiakia oraz co należy zrobić, aby jej zapobiegać.

 

SPIS TREŚCI:

1. Czym jest celiakia?

2. Celiakia – objawy

3. Celiakia u dzieci

4. Diagnostyka

5. Leczenie

6. Dieta

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc

 


1. Czym jest celiakia?

Celiakia (nazywana też chorobą trzewną) jest schorzeniem o charakterze autoimmunologicznym i wiąże się z predyspozycjami genetycznymi niektórych osób do upośledzenia trawienia glutenu. Związek ten zaliczany jest do protein roślinnych, gdyż występuje w ziarnach zbóż. Istotą nietolerancji glutenu jest nadwrażliwość na jedną z głównych frakcji tego białka, czyli prolaminy. Gluten znajdziemy w kilku rodzajach zbóż – nie oznacza to, że jedna osoba może mieć problemy tylko z konkretnym rodzajem ziarna. Dlatego nietolerancja może dotyczyć paru odmian równocześnie:

– jęczmień – hordeina;
– owies – awenina;
– pszenica – gliadyna;
– żyto – sekalina.

 

Choroba trzewna jest postrzegana głównie jako problem wieku dziecięcego. Okazuje się jednak, że celiakia może rozwijać się w każdym wieku między 30. a 55. rokiem życia. Co więcej, nietolerancja glutenu jest dwukrotnie częstsza u kobiet niż u mężczyzn. Sam mechanizm patologii jest bardzo często utajony i nie powoduje występowania widocznych symptomów. Przyjmuje się również, iż maksymalnie 40% wszystkich potwierdzonych przypadków celiakii dotyczy jej klasycznej postaci. Najczęściej jednak mamy do czynienia z niemą, ukrytą nietolerancją glutenu. Istnieje również założenie, że niektóre choroby metaboliczne – jak cukrzyca typu I, reumatoidalne zapalenie stawów czy toczeń rumieniowaty – zwiększają ryzyko zachorowania na celiakię.


2. Celiakia – objawy

Same objawy możemy również podzielić na dwie grupy – trzewne, czyli pochodzące z układu pokarmowego, oraz pozajelitowe. Obraz kliniczny pacjenta z celiakią jest ściśle związany z postacią choroby oraz wiekiem pacjenta. W powszechnej systematyce wyróżnia się cztery główne typy nietolerancji glutenu. Celiakia klasyczna, czyli jawna lub aktywna postać choroby trzewnej, charakteryzuje się najbardziej typowymi objawami zaburzonego wchłaniania. Mowa tu o bólu brzucha, biegunkach, powiększeniu obwodu brzucha, spadku masy ciała oraz zahamowaniu jej przyrostu po podaniu glutenu, wzdęciach oraz niedokrwistości czy osteoporozy.

 

Postać niema, czy też ubogoobjawowa, w przeciwieństwie do swojej poprzedniczki nie posiada charakterystycznych objawów zaburzonego wchłaniania. Jednak występują symptomy wskazujące na zmiany błony śluzowej jelita. Dodatkowo chorzy mogą mieć problemy z tolerancją laktozy Fabryka Siły Sklep

i sacharozy, niedokrwistością oraz obniżonym poziomem wapnia z wcześnie rozwijającą się osteoporozą. Ten model celiakii jest najczęściej spotykany u cukrzyków i innych osób z problemami układu autoimmunologicznego.

 

Celiakia latentna, zwana częściej ukrytą, występuje przede wszystkim u starszych dzieci oraz dorosłych, u których w młodszym wieku potwierdzono obecność nietolerancji glutenu. Jednak dzięki diecie bezglutenowej objawy zostały zastopowane bądź całkowicie wyeliminowane. Co więc prowadzi do nawrotu celiakii? Niektóre czynniki ryzyka, jak ciąża, operacja, długotrwały stres bądź zakażenia układu pokarmowego. Ostatnim modelem jest postać potencjalna. Istotą tej postaci jest brak obecności objawów klinicznych. Obecność celiakii stwierdza się na podstawie występowania typowych dla choroby trzewnej przeciwciał.

 

Jak wspomniałem na samym początku – celiakia jest chorobą autoimmunologiczną, co świadczy o jej wieloukładowym charakterze. Poza wspomnianymi już symptomami ze strony przewodu pokarmowego nietolerancja glutenu wywołuje wiele innych objawów. Mowa tu między innymi o hipoplazji szkliwa czy próchnicy zębów, chorobie Duhringa (zmiany skórne), problemach dotyczących układu hormonalnego (np. hipogonadyzm, choroba Addisona, niedoczynność przytarczyc), zaburzeniach hematologicznych (niedokrwistość czy skaza małopłytkowa).

 

Inne objawy to wyraźny spadek siły mięśniowej, awitaminoza, zaburzenia w budowie narządu wzroku oraz manifestacje ze strony układu nerwowego

w postaci ataksji, migreny, miopatii czy nawet padaczki. Lekarze niejedno-krotnie potwierdzają występowanie zaburzeń sfery psychicznej (w postaci autyzmu, depresji czy otępienia) oraz patologie w obrębie układu rozrodczego (np. brak miesiączek, niepłodność, poronienia).


3. Celiakia u dzieci

Problem nietolerancji glutenu w przypadku dzieci jest o wiele łatwiejszy do wykrycia. Dlaczego? Powodem jest fakt, że produkty zawierające ten rodzaj białka są wprowadzane do diety dziecka stopniowo, co pozwala na szybkie wychwycenie przyczyny występujących dolegliwości. Co więcej, sam obraz kliniczny dziecka charakteryzuje się klasycznymi dla tej choroby objawami – mowa tu o biegunkach, wymiotach i utrudnionym trawieniu. Choroba manifestuje swoją obecność u dzieci także postawą. Zaburzenia w obrębie sylwetki objawiają się przodującym brzuchem, nadmiernie opuszczonymi ramionami i pośladkami, a także bladym kolorem skóry. Warto też wspomnieć, że najmłodsi pacjenci szybciej wracają do zdrowia niż osoby dorosłe.


4. Diagnostyka

Wykrycie celiakii u osób dorosłych okazuje się nieco problematyczną sprawą, chociażby ze względu na fakt występowania różnych postaci tej choroby. Jednak współczesna medycyna opracowała kilka metod pozwalających na postawienie odpowiedniej diagnozy i różnicowanie nietolerancji glutenu z innymi jednostkami chorobowymi. Podstawowym badaniem jest analiza serologiczna polegająca na wykryciu konkretnych przeciwciał i enzymów świadczących o rozwoju choroby trzewnej. Bardzo istotne jest, by nie stosować diety eliminacyjnej bez konsultacji z lekarzem przed wykonaniem badań serologicznych. W takiej sytuacji może dojść do spadku poziomu przeciwciał i w efekcie postawienia błędnej diagnozy. Niekiedy dla potwierdzenia wiarygodności należy wykonać badanie genetyczne wykrywające obecność specyficznych antygenów.

 

Inną i równie skuteczną metodą jest biopsja stanowiąca rodzaj badania histopatologicznego. Istotą tego zabiegu jest pobór fragmentu tkanki z jelita pacjenta, która następnie zostaje poddana analizie. Specjaliści starają się ocenić uzyskany materiał badawczy na podstawie takich kryteriów jak obecność kosmków jelitowych czy występowanie stanu zapalnego w obrębie błony śluzowej przewodu pokarmowego.

 

Ostatnim rodzajem badań jest typowa diagnostyka laboratoryjna, w skład której wchodzą:

– morfologia krwi;

– badanie moczu;

– analiza biochemiczna poziomu elektrolitów, białka, witamin z grupy B oraz D i E;

– próby wątrobowe.

 

Oczywiście aby mówić o występowaniu celiakii, muszą zostać spełnione konkretne kryteria potwierdzające, że obecny stan chorego jest wywołany nietolerancją glutenu. Wspomnianymi wymaganiami do stwierdzenia obecności tej choroby są:

– minimum 2 z 3 przeciwciał kojarzonych z chorobą trzewną;

– typowe odstępstwa morfologiczne w błonie śluzowej jelita cienkiego;

– stopniowa degradacja i zanikanie przeciwciał na skutek zastosowania diety bezglutenowej.

 

Warto również pamiętać, że badania diagnostyczne powinny być wykonywane jedynie u osób niestosujących diety bezglutenowej. Powodem jest stosunkowo duża szansa na brak rzetelnych wyników oraz możliwość popełnienia błędów pomiarowych.


5. Leczenie

Niestety choroba trzewna jest na tyle ciężkim i trudnym do leczenia schorzeniem, że współczesna medycyna do tej pory nie opracowała skutecznych preparatów terapeutycznych. Można by rzec, że farmakoterapia jest praktycznie bezradna wobec celiakii – niekiedy lekarze zalecają stosowanie preparatów witaminowych i elektrolitów w celu uzupełnienia występujących niedoborów. Czasami wykorzystywane są również leki sterydowe, których celem jest złagodzenie stanu zapalnego,

a także środki poprawiające wchłanianie wody.


6. Dieta

Okazuje się więc, że jedynym i skutecznym sposobem na pozbycie się celiakii jest dieta pozbawiona źródeł glutenu. Odpowiednie zbilansowanie diety może okazać się trudne, ponieważ zboża lub ich śladowe ilości stanowią znaczną część składu większości artykułów spożywczych. Nieodzowne jest uważne czytanie etykiet w czasie zakupów – osoby

z celiakią powinny kupować produkty oznaczone symbolem przekreślonego kłosa. Tylko wtedy mamy pewność, że produkt nie zawiera glutenu.

 

Dodatkowo w Polsce należy pożegnać się z artykułami wykorzystującymi owies – większość produktów bazujących na tym zbożu charakteryzuje się zanieczyszczeniem innymi ziarnami. Co więcej, stosowane produkty powinny być naturalne i pełnowartościowe. Przetworzone produkty bezglutenowe niosą za sobą ryzyko mniejszej skuteczności.

 

Istotną sprawą jest również to, że dieta bezglutenowa powinna być stosowana jedynie za zgodą dietetyka bądź specjalisty. U osób niemających problemów z trawieniem glutenu może spowodować niedobory żywieniowe oraz zaburzenia metaboliczne, które spowodują pogorszenie naszego stanu zdrowia.

 

Dieta Kliniczna

Istnieje kilkadziesiąt jednostek chorób dietozależnych. Choroby te powstają w wyniku nieprawidłowego odżywiania i niewystarczającej aktywności fizycznej – innymi słowy, są możliwe do uniknięcia, jeśli dbamy o zdrowy styl życia. Do najczęściej występujących zaliczamy cukrzycę typu II, otyłość, nadciśnienie tętnicze, miażdżycę, niektóre nowotwory, zapalenia jelit, alergie. Te choroby dotyczą coraz liczniejszego grona ludzi i wymagają zmiany nawyków żywieniowych. Często jest to pierwszy krok podejmowany przez specjalistów. Należy wyeliminować źródło problemu (poprawić dietę, wdrożyć aktywność fizyczną, zadbać o higienę snu czy zredukować źródła stresu), czasem na wczesnym etapie choroby np. cukrzycy, jest to jedyna i wystarczająca metoda terapeutyczna.Niestety w przypadku schorzenia istniejącego już długi czas, może okazać się niewystarczająca. Wówczas dieta stanowi doskonały fundament pod leczenie farmakologiczne prowadzone przez lekarzy.

Czym różni się dieta kliniczna od standardowej?

W stanie chorobowym gospodarka energetyczna organizmu może ulegać zmianom. W zależności od schorzenia zapotrzebowanie na poszczególne składniki również może się zwiększać lub zmniejszać. Podczas opracowywania diet klinicznych, inaczej leczniczych bierzemy pod uwagę wszystkie te zmienne. Uwzględniamy schorzenia, przewlekłe leczenie, zalecenia lekarskie, wyniki badań, co pozwala na lepsze dopasowanie jadłospisu do potrzeb organizmu. W zależności od rodzaju problemu dobieramy składniki diety, ustalamy bilans energii, makro i mikroskładników, aby jak najlepiej zaspokoić zapotrzebowanie organizmu.

W dietach klinicznych zwracamy baczną uwagę na odpowiednie do potrzeb ustalenie proporcji makroskładników: białka, tłuszczu i węglowodanów. Mogą one podlegać wahaniom i w kontekście problemów zdrowotnych i wymagać modyfikacji.

Stąd oferujemy naszym podopiecznym m.in.:
Diety
niskotłuszczowe
Diety
wysokobiałkowe
Diety o kontrolowanej ilości węglowodanów
Diety
lekkostrawne
Diety
wysokobłonnikowe
Diety
bezglutenowe
Indywidualnie zbilansowana dieta kliniczna
to doskonały sposób na:
Łagodzenie przebiegu wielu chorób
Leczenie niektórych chorób dietozależnych
Zmniejszenie dolegliwości związanych z niektórymi chorobami
Walkę z nadmierną masą ciała
Leczenie otyłości
Poprawę profilu glikemii i lepszą kontrolę cukrzycy typu II
Poprawę wyników badań
Poprawę samopoczucia i stanu odżywienia organizmu
Zwiększenie energii i wydajności
Niekiedy zmniejszenie dawek lub odstawienie przyjmowanych leków (choroby związane z glikemią, nieprawidłowy poziom cholesterolu, nadciśnienie)
Poprawę ogólnego stanu zdrowia
Zmniejszenie dolegliwości jelitowych – zaparcia, wzdęcia, niestrawność
Dieta kliniczna może/powinna
być stosowana w chorobach:
Metaboliczne: cukrzyca typu 2, insulinooporność
Wątroby
Przewodu pokarmowego
Nerek
Trzustki
Serca i układu krążenia
Dna moczanowa
Borelioza
Endokrynologiczne
Anemia
Ginekologiczne
Nowotworowe
Autoimmunologiczne
Tarczycy
Jak komponujemy diety kliniczne:
1

Plan żywieniowy bazuje na łatwo dostępnych nisko przetworzonych produktach,z uwzględnieniem sezonowości warzyw i owoców.

2

Zawsze bierzemy po uwagę preferencje podopiecznego, a w razie potrzeby mamy do dyspozycji wymienniki produktów.

3

Mamy na uwadze komfort użytkowników diety, więc dostosowujemy plany do ich możliwości kulinarnych, czasu pracy i czasu na przygotowanie posiłków.

4

Dieta kliniczna to świetny sposób na zapewnienie organizmowi energii i sił do walki z chorobą.

5

Stwarzamy optymalne warunki, dostarczamy do organizmu wszystkich niezbędnych składników, zapobiegamy niedoborom lub wyrównujemy istniejące, zwiększamy komfort trawienny.

Jaki jest Twój cel?
Wybierz Cel z listy poniżej
Wybierz pakiet