Dążenie do osiągnięcia wymarzonej sylwetki i przestrzeganie zasad zdrowego odżywiania to istotne elementy współczesnego stylu życia. Pomimo ich korzystnego wpływu na zdrowie mogą prowadzić do rozwinięcia się bigoreksji – choroby nazywanej bardzo często odwrotną anoreksją. W tym artykule postaram się nieco przybliżyć temat choroby, która dotyka co dziesiątego aktywnego fizycznie mężczyznę.

 

SPIS TREŚCI:

1. Czym jest bigoreksja?

2. Po czym poznać bigoreksję?

3. Bigoreksja a sterydy

4. Skutki bigoreksji

5. Jak należy walczyć z bigoreksją?

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc

 


1. Czym jest bigoreksja?

Bigoreksja to inna nazwa dla dysmorfii mięśniowej, która jest zaliczana do zaburzeń sfery psychicznej. Choroba ta występuje u prawie 10% wszystkich osób uprawiających kulturystykę i w większości przypadków dotyczy mężczyzn. Badania naukowe dowodzą, iż początek bigoreksji zazwyczaj przypada na koniec okresu dojrzewania płciowego, kiedy to młodzi chłopcy nie zdają sobie sprawy z tego, jak wielką krzywdę mogą wyrządzić swojemu organizmowi.


Jej najczęstszymi ofiarami są osoby, które wcześniej borykały się z problemem otyłości, zbyt wątłej sylwetki lub charakteryzujące się problemami natury społecznej (trudne nawiązywanie kontaktów z rówieśnikami czy poczucie wyobcowania). Dysmorfia mięśniowa jest także bardzo częstym kłopotem osób mających problemy w życiu prywatnym, jak zaburzenie relacji z partnerem lub rodziną bądź kompleksy dotyczące sprawności seksualnej. Innym i równie częstym czynnikiem prowadzącym do rozwoju choroby jest nadmierny stres, który dodatkowo jest potęgowany przez modę oraz spopularyzowany ostatnimi czasy kult ciała.


2. Po czym poznać bigoreksję?

Istotą bigoreksji jest nieustanne dążenie do osiągnięcia idealnej sylwetki. Początkowo treningi są ukierunkowane przede wszystkim na poprawę własnego wyglądu i zwiększenie poczucia własnej wartości. Nie byłoby w tym nic złego, jednak bigorektycy z czasem zaczynają tracić zdrowy rozsądek. Pomimo zauważalnych zmian chorzy nadal widzą w sobie wątłego i nieporadnego chłopca. Efektem tego jest rozwinięcie się u chorego kompulsji treningowej. Są to zaburzenia polegające na obsesyjnym przymusie wykonania jakiejś czynności – w tym przypadku ćwiczeń siłowych. Oprócz powyższych dochodzi do zmian w strukturze osobowości.


Jeden ze znanych psychiatrów Harrison G. Pope, który jako pierwszy opisał bigoreksję, skomponował listę kryteriów, na podstawie których można rozpoznać dysmorfika:

– natręctwo myśli wokół własnej osoby i sylwetki objawiające się coraz dłuższymi treningami oraz ciągłym dopracowywaniem swojej diety, która zawsze będzie zawodna; Fabryka Siły Sklep


– stała ocena wizualna swojej muskulatury i nieustanne mierzenie obwodów mięśni wszystkich części ciała;


– kontynuowanie treningów i diety pomimo znaczącego pogorszenia samopoczucia i zdrowia;


– świadome unikanie sytuacji, w których można zaprezentować swoje ciało (np. basen, plaża, sauna) pod pretekstem niedostatecznie satysfakcjonującego wyglądu;


– układanie harmonogramu dnia do treningu i rezygnacja z czynności mogących zaburzyć lub skrócić czas jego trwania.


3. Bigoreksja a sterydy

W większości przypadków biogoreksji wcześniej czy później dochodzi do pojawienia się w głowie chorego myśli o rozpoczęciu kuracji środkami dopingującymi. Mowa tu głównie o steroidach anaboliczno-androgennych, których celem jest stymulacja rozwoju tkanki mięśniowej. Jak powszechnie wiadomo, są to środki dostępne głównie na receptę, a ich stosowanie ma sens tylko po uprzednio wykonanych badaniach pozwalających na ich stosowanie oraz wyłącznie pod stałą opieką lekarską.


Niestety prawda jest bolesna i smutna – bigorektycy bardzo często rozpoczynają suplementację sterydami na własną rękę poprzez stosowanie środków nieznanego pochodzenia. Nieumiejętna zabawa poziomem testosteronu może nie tylko doprowadzić do zaburzenia tonacji głosu, zahamowania owłosienia czy rozwoju ginekomastii. Anaboliczne środki steroidowe mogą skutkować zahamowaniem wzrostu, zaburzeniami rytmu serca, udarami mózgu oraz zaburzeniem potencji, które może przerodzić się w bezpłodność.


4. Skutki bigoreksji

Osoby cierpiące na bigoreksję zaczynają podporządkowywać swoje życie procesowi budowania coraz większej masy mięśniowej. Trening zaczyna być wartością nadrzędną, która nie może zostać niczym zaburzona. Chorzy zaczynają ograniczać kontakty towarzyskie, rozmowy dotyczą wyłącznie modelowania sylwetki, a wszystkie ich myśli krążą wokół własnej osoby. Dysmorfia bardzo często jest nazywana odwrotną anoreksją, choć w przeciwieństwie do niej nie niesie za sobą poważnego ryzyka zagrożenia życia.


Obsesyjne myślenie w połączeniu z nieustannym poczuciem presji otoczenia i brakiem samozadowolenia mogą doprowadzić do rozwoju stanów depresyjnych, a nawet zaburzeń o charakterze paranoi. Bigorektycy bardzo często przejawiają labilność emocjonalną – w łatwy sposób dryfują

z nadmiernej euforii do głębokiego smutku, który może skutkować próbami samobójczymi.


Jednak nie tylko sfera psychiczna doznaje uszczerbku na zdrowiu. Intensywne treningi oraz restrykcyjna dieta niejednokrotnie prowadzą do powolnego, lecz z czasem zauważalnego (jednak nie dla chorego) wyniszczenia organizmu. Niedobory żywieniowe skutkujące awitaminozą, niedostateczną ilością makro i mikroskładników nie tylko doprowadzają do zmniejszenia masy mięśniowej, ale i rozwinięcia wielu chorób wynikających z upośledzonej pracy metabolizmu.


5. Jak należy walczyć z bigoreksją?

Leczenie bigoreksji polega przede wszystkim na intensywnej terapii behawioralnej oraz farmakoterapii w momencie, gdy doszło do rozwinięcia się stanów wskazujących na zaburzenia o charakterze depresyjnym. Oprócz tego należy bezwzględnie sprawdzić stan narządów wewnętrznych, aby być pewnym, czy wyniszczająca dieta bądź użyte anaboliczne środki steroidowe nie doprowadziły do ich uszkodzenia. W przeciwnym wypadku należy podjąć odpowiednie kroki do przywrócenia homeostazy organizmu sprzed choroby.