Kasze są produktami z ziarna zbożowego pozbawionego łuski częściowo lub całkowicie, mogą być także rozdrobnione. W zależności od kształtu i wielkości kasze można podzielić na drobnoziarniste i gruboziarniste. W poniższym artykule przedstawiamy rodzaje drobnych kasz, ich wartości odżywcze i wpływ na organizm.

 

SPIS TREŚCI:

1. Kasza kuskus

2. Kasza manna

3. Kasza kukurydziana

4. Kasza owsiana

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc

 

 

1. Kasza kuskus

Jest drobną kaszką o jasnożółtych ziarnach. Powstaje z pszenicy durum, która po oczyszczeniu i ugotowaniu na parze podlega polerowaniu. Kiedyś była traktowana jako odpad przemiału pszenicy. Później zaczęto ją wykorzystywać. Odsiewano ją z mąki, zamaczano w wodzie i oprószano mąką. Obecnie otrzymuje się ją poprzez granulację mąki, dlatego bliżej jej do makaronu niż do kaszy. Jest najlepszym źródłem białka i węglowodanów spośród wszystkich kasz. Zawiera natomiast mało błonnika.


Kasza kuskus jest lekkostrawna, dlatego może być spożywana przez osoby cierpiące na schorzenia przewodu pokarmowego. Nie mogą jej jeść osoby z nietolerancją glutenu.


Jest to kasza bardzo łatwa w przygotowaniu. Porcję kaszy należy zalać osolonym wrzątkiem w ilości wystarczającej do jej przykrycia. Przykryć i zostawić na ok. 5 minut. Można ją także ugotować na parze lub przysmażyć na patelni z dodatkiem niewielkiej ilości masła i wody w proporcji 1 : 1.


2. Kasza manna

Kasza manna powstaje podczas przemiału pszenicy na mąkę, jest biała i bardzo drobna. Poza zwykłą kaszą manną dostępna jest także kasza manna błyskawiczna, którą krócej się gotuje. W sklepach znajdziemy także mannę razową, zawierającą więcej błonnika i składników mineralnych.


Powszechnie stosowana kasza manna nie zawiera błonnika, jest lekkostrawna, dlatego może być spożywana przez osoby cierpiące na schorzenia przewodu pokarmowego. Zawiera gluten i w związku z tym jest pierwszą glutenową kaszą wprowadzaną do menu maluszków.


W związku z tym, że jest bardzo rozdrobniona i nie zawiera błonnika, nie powinna być spożywana przez osoby odchudzające się. Ze względu na zawartość glutenu nie powinny jej spożywać także osoby z celiakią oraz skarżące się na zaparcia i hemoroidy.


Kaszę mannę gotuje się w proporcji 1 : 4, wrzuca się ją do zimnej wody lub mleka i gotuje ok. 4 minut, cały czas mieszając.


3. Kasza kukurydziana

Otrzymuje się ją z obłuszczonego i połamanego ziarna kukurydzy. Ma żółty kolor i jest drobna. W różnych regionach świata jest wykorzystywana do przygotowywania tradycyjnych potraw. W Polsce głównie wykorzystuje się ją do przygotowania kleików dla niemowląt i chorych na celiakię, ponieważ nie zawiera glutenu.


Piecze się z niej chleb, bułki, ciasta i placki. Kasza kukurydziana jest także źródłem luteiny, która neutralizuje wolne rodniki odpowiadające za pogarszanie się wzroku.

 

Aby ugotować kaszę kukurydzianą, należy zalać 1 porcję kaszy mlekiem lub wodą w proporcji 1 : 2,5, następnie gotować 15–20 minut, od czasu do czasu mieszając. Nie zaleca się spożywania kaszy kukurydzianej osobom odchudzającym się i cukrzykom.


4. Kasza owsiana

Kasza owsiana jest produkowana z ziaren owsa. W Polsce częściej spożywamy je w postaci płatków, ale to kasza jest bogatsza w błonnik

i składniki mineralne ze względu na mniejszą obróbką technologiczną.


Kasza owsiana jest doskonałym źródłem beta-glukanów, rozpuszczalnej frakcji błonnika. Beta-glukany zapewniają uczucie sytości po posiłku, mają działanie chroniące przewód pokarmowy, przyczyniają się do obniżenia stężenia cholesterolu we krwi. Ponadto są pożywką dla korzystnej mikroflory przewodu pokarmowego. Dodatkowo zwiększają wchłanianie wapnia, magnezu, żelaza, miedzi i cynku. Kasza owsiana zawiera dużo białka o wysokiej wartości odżywczej. Jest też źródłem żelaza, cynku, wapnia, magnezu, witaminy B1, B2 i kwasu foliowego.

 

Kaszę owsianą gotuje się w proporcji 1 : 4. Przed gotowaniem należy ją wypłukać, następnie wsypać do gotującej się wody lub mleka. Gotować 20–30 minut, po tym czasie odcedzić.