Estragon to bylina z rodziny astrowatych występująca głównie w środkowych i północnych rejonach Rosji, na Syberii oraz w zachodniej części Ameryki Północnej. Bardzo aromatyczne ziele o korzennym zapachu wchodzi w skład wielu pospolitych mieszanek ziołowych, jak np. ziół prowansalskich. Często estragon jest określany mianem bylicy estragonowej, draganka, dragonu czy bylicy głupich. Wielu z nas doskonale zna to ziele jako przyprawę powszechnie stosowaną w kuchni. Ale czy tylko tam znajduje ono swoje zastosowanie? Okazuje się, że każdy z nas powinien uwzględnić estragon nie tylko w spiżarni, ale również w domowej apteczce, gdyż charakteryzuje się niezwykłymi właściwościami zdrowotnymi.

 

SPIS TREŚCI:
1. Estragon – krótka charakterystyka
2. Estragon – o uprawie słów kilka
3. Estragon – zastosowanie
4. Estragon – właściwości zdrowotne

Indywidualne plany
dietetyczne i treningowe
-23 kg -23 kg -7 kg -25 kg -7 kg +13 kg -15 kg -23 kg -6 kg -18 kg -10 kg -11 kg już od 39,99 zł za miesiąc

 

 

1. Estragon – krótka charakterystyka
Estragon jest rośliną o twardej łodydze, osiągającą nawet do 150 centymetrów wysokości. Naturalnie występuje w basenie Morza Śródziemnego, Ameryce Północnej oraz Azji Środkowej. W Europie i innych częściach świata pojawia się w formie dziczejącej bądź jest uprawiany. Klasyfikuje się trzy odmiany uprawne estragonu – francuską, rosyjską i niemiecką. Gatunki te różnią się nieco między sobą zarówno w obrębie cech morfologicznych, jak również składu zawartego w nich olejku eterycznego, odpowiedzialnego za aromat oraz walory smakowe i zdrowotne.

 

Na wierzchołkach pędów bylicy estragonu znajdują się drobne kwiaty o zielonkawej, białej lub żółtawej barwie. To właśnie one stanowią główny rezerwuar dobroczynnych dla naszego organizmu, leczniczych substancji. Natomiast obrastające łodygi, wąskie, delikatnie zaostrzone listki stanowią część rośliny wykorzystywaną jako przyprawa. Zawierają one odrobinę mniej olejku eterycznego niż kwiaty, jednakże ten fakt nie ujmuje im wspaniałych, wspomnianych wcześniej, walorów smakowych i zdrowotnych.


2. Estragon – o uprawie słów kilka
Estragon nie należy do grupy roślin o wygórowanych wymaganiach w zakresie warunków uprawy. Dobrze toleruje gleby mniej żyzne. Nie są mu również straszne niższe temperatury – wykazuje stosunkowo wysoką odporność na zimowe urazy. Jednakże w celu uzyskania efektywnego wzrostu i obfitych zbiorów draganka należy zapewnić mu pozbawiony chwastów, głęboko spulchniony oraz porządnie nasłoneczniony teren. Na wzrost starszych okazów tej rośliny pozytywnie wpływa także pozimowe przycinanie. Proces ten stymuluje bowiem wzrost nowych, młodych pędów.

 

Najlepszym okresem na rozpoczęcie siewu estragonu jest początek wiosny. Sposób rozmieszczenia sadzonek uzależniony jest od wielkości uprawy. Zbiory natomiast odbywają się latem, w suche, ciepłe i słoneczne dni z chwilą ukazania się pierwszych kwiatów, lecz nie później niż w sierpniu. Zaleca się, by zebrane ziele przechowywać w płóciennych torebkach.


3. Estragon – zastosowanie
Bylica estragonu znajduje szerokie zastosowanie zarówno w gastronomii, jak również w lecznictwie. Draganek charakteryzuje się korzennym aromatem i lekko gorzkawym smakiem przypominającym nieco anyż. Dla początkujących amatorów gotowania ziele estragonu może okazać się zdradliwą i trudną w użytkowaniu przyprawą. Wynika to z faktu, iż przez wzgląd na jego intensywność już niewielkie ilości tego ziela mogą znacznie zdominować smak potrawy. Dlatego też należy stosować ją z umiarem i dużą ostrożnością. Ponadto nie zaleca się także długiego gotowania dań z dodatkiem estragonu, gdyż również może przynieść to niepożądane efekty w postaci ich zgorzknienia. Warto zaznaczyć, że świeże listki estragonu wykazują się zdecydowanie mocniejszym smakiem niż ich suszona forma.

 

Estragon najczęściej wykorzystywany jest w potrawach kuchni francuskiej, hiszpańskiej, włoskiej oraz niemieckiej. Stanowi bardzo dobre uzupełnienie sałatek, dressingów czy dań jarskich. Często jest to składnik sosu tatarskiego, remoulade czy bearnaise oraz ratatouille lub różnorakich potraw jajecznych. Doskonale podkreśla smak drobiu, dziczyzny, cielęciny oraz wieprzowiny. Świetnie komponuje się również z rybami, owocami morza i zupami. Ponadto używany jest on do przygotowywania octu estragonowego, a także kiszenia ogórków czy kapusty.


W lecznictwie wykorzystuje się kwitnące kwiaty estragonu oraz zawarty w nich olejek eteryczny. W skład niniejszego olejku wchodzą takie substancje jak np. metylochawikol, estragol, p-cymen, limonen oraz felandron. Ponadto ziele estragonu zawiera także kumaryny, flawonoidy, związki gorzkie, karoteny i garbniki. Dzięki tak unikatowemu składowi zawdzięczamy mu szerokie spektrum dobroczynnego dla zdrowia działania.


4. Estragon – właściwości zdrowotne
Estragonowi przypisuje się wiele prozdrowotnych właściwości. Jego stosowanie zaleca się głównie w przypadku wystąpienia problemów z przewodem pokarmowym. Ziele to stymuluje wydzielanie żółci i poprawia jej przepływ do dwunastnicy oraz zmniejsza napięcie mięśni gładkich układu trawiennego, dróg żółciowych i moczowych. Dlatego też doskonale sprawdzi się przy wszelkiego rodzaju nieżytach przewodu pokarmowego ze współwystępującymi bólami lub wzdęciami brzucha oraz przy niedostatecznym wydzielaniu żółci i atonii przewodów żółciowych. Ponadto stosowanie bylicy estragonu może przynieść ulgę osobom, które zmagają się z uporczywym brakiem apetytu oraz uczuciem sytości i przepełnienia. Zwiększa on bowiem wydzielanie soku żołądkowego, a tym samym poprawia proces trawienie. Polecany jest on przede wszystkim dzieciom i osobom starszym.


Co ciekawe, olejkowi estragonowemu przypisuje się także właściwości przeciwbakteryjne, przeciwgrzybiczne oraz antyoksydacyjne. Istnieją także badania sugerujące, że estragon może pozytywnie wpływać na poziom cukru we krwi i zapobiegać tym samym hiperglikemii. Niektóre badania naukowe donoszą także, iż estragon może wykazywać aktywności przeciwdrgawkowe. Wynika to z faktu, iż zawiera niewielkie ilości substancji o budowie benzodiazepin – grupy leków wykazujących działanie nasenne, uspakajające, miorelaksacyjne, przeciwlękowe i przeciwdrgawkowe. Ten temat jednak wymaga dalszych działań badawczych w celu uzyskania niepodważalnych dowodów w tym zakresie.


Europejczycy poznali estragon w okresie średniowiecza, kiedy rozgrywały się wojny z krajami arabskimi. Już wtedy prozdrowotne właściwości estragonu były szeroko doceniane. W tamtych czasach wierzono, iż draganek jest w stanie ochronić społeczeństwo przed wężami, złymi urokami czy smokami. Oczywiście trudno tu polemizować na temat skuteczności estragonu w zwalczaniu smoków czy zdejmowania szkodliwych uroków. Na szczęście rozwój kultury i nauki dał nam możliwość zbadania, potwierdzenia i uwiarygodnienia magicznych mocy estragonu. Dziś wiemy już, że wszystkie wspaniałe prozdrowotne właściwości tej rośliny nie są sprawą magii, a biochemii. Jedno jest pewne i nie ulega wątpliwości – bylica estragonu to ziele, które warto uwzględnić w swoim codziennym jadłospisie, gdyż z pewnością wspomoże wiele procesów zachodzących w naszym organizmie.

 

 

Bibliografia
Lamer-Zarawska E. et al., Fitoterapia i leki roślinne, Warszawa 2017, 297.
Iwaniuk A., Zioła pól, lasów i ogrodów, Warszawa 2017, 43–45.
Ribnicky D.M. et al., Antihyperglycemic activity of Tarralin, an ethanolic extract of Artemisia dracunculus L., „Phytomedicine” 2006, 13(8), 550–557.
Logendra S. et al., Bioassay-guided isolation of aldose reductase inhibitors from Artemisia dracunculus, „Phytochemistry” 2006, 67(14), 1539–1546.
Kordali S. et al., Determination of the chemical composition of antioxidant activity of the essential oil of Artemisia dracunculus and of the antifugal and antibacterial activities of Turkish Artemisia absinthium A. dracunculus, A. santonicum, A. spicigera essential oils, „Journal of Agricultural and Food Chemistry” 2005, 53(24), 9452–9458.
Watanabe J., Shinmoto H., Tsushida T., Coumarin and flavones derivatives from estragon and thyme as inhibitors of chemical mediator release from RBL-2H3 cells, „Bioscience, Biotechnology, and Biochemistry” 2005, 69(1), 1–6.
Ribnicky D.M. et al., Toxicological evaluation of the ethanolic extract of Artemisia dracunculus L. for use as a dietary supplement and in functional foods, „Food and Chemical Toxicology” 2004, 42(4), 585–598.
Sayyah M., Nadjafnia L., Kamalinejad M., Anticonvulsant activity and chemical composition of Artemisia dracunculus L. essential oil, „Journal of Ethnopharmacology” 2004, 94(2–3), 283–287.
Engelmeier D. et al., Antifungal 3-butylisocoumarins from Asteraceae-Anthemideae, „Journal of Natural Products” 2004, 67(1), 19–25.
Saadali B. et al., Alkamides from Artemisia dracunculus, „Phytochemistry” 2001, 58(7), 1083–1086.
Kavvadias D. et al., Identification of benzodiazepines in Artemisia dracunculus and solanum tuberosum. Rationalizing their endogenous formation in plant tissue, „Biochemical and Biophysical Research Communications” 2000, 269(1), 290–295.