Syndrom zmniejszonego statusu treningowego to zaburzenia funkcjonalne

i psychiczne wywołane przerwaniem treningów, czyli... roztrenowaniem. Istnieje kilka podstawowych przyczyn występowania tego stanu.


SPIS TREŚCI:

1. Objawy roztrenowania

2. Choroba, kontuzja

3. Okres przejściowy w rocznym cyklu treningowym, zakończenie kariery

Za rok będziesz żałował, że nie zacząłeś dzisiaj!
Zobacz metamorfozy naszych użytkowników:

Zobacz więcej!



1. Objawy roztrenowania

Nagłe przerwanie treningów już po kilku dniach skutkuje symptomami wskazującymi na trudność przystosowania się organizmu do braku aktywności ruchowej. Im bardziej trening zaawansowany, o dużej intensywności, objętości – tym reakcje organizmu są bardziej drastyczne. Może dochodzić do bólu głowy, bezsenności, uczucia wyczerpania, braku apetytu, depresji psychicznych, apatii. Najskuteczniejszą terapią jest oczywiście wznowienie aktywności fizycznej. Nie zawsze jest to jednak możliwe.

Nie masz czasu? Nasi eksperci ułożą dla Ciebie plan. Kliknij tutaj!
Plany dietetyczne i treningowe
Plany dietetyczne i treningowe


2. Choroba, kontuzja

Przy większości chorób trening nie jest wskazany. Co innego kontuzja.

W tym przypadku trening powinien być kontynuowany w możliwym zakresie, nie wpływającym ujemnie na przywracanie zdrowia kontuzjowanego elementu ciała i organizmu jako całości. Dostateczna dawka ruchu kontuzjowanego zawodnika pozwoli nie tylko utrzymać pewien poziom wydolności ogólnej, ale także zapobiec wystąpieniu syndromu roztrenowania.


Po kontuzji, chorobie należy stopniowo zwiększać obciążenia treningowe – aż do chwili adaptacji organizmu ćwiczącego do siły bodźców treningowych z okresu przed roztrenowaniem. Dotyczy to zarówno treści zajęć, ich intensywności, jak i czasu trwania.


Przykładowy scenariusz postępowania to wydłużanie czasu trwania treningu z 15 minut do 60 minut, następnie do 90 minut, obciążenie treningowe do 50% obciążenia z okresu przed zachorowaniem, kontuzją, a także praca

w zakresie tętna 140–170 uderzeń na minutę.


3. Okres przejściowy w rocznym cyklu treningowym, zakończenie kariery

Inny tok postępowania należy przyjąć w przypadku okresu przejściowego

w rocznym cyklu treningowym lub zakończenia kariery. W pierwszym przypadku okres roztrenowania nie powinien być długi (co najwyżej

3 tygodnie). Najlepiej, aby przebiegał w sposób czynny, z zastosowaniem mało intensywnych wysiłków, w formach ruchu różnych od specjalistycznych.


W przypadku zakończenia kariery – najlepiej, aby proces ten rozłożony był na wiele miesięcy, a nawet lat. W przypadku znanych pływaków dawnej NRD, Kornelii Ender i Rolanda Matthesa, program roztrenowania rozłożony był na cztery lata.


Długi okres procesu przystosowywania się do niskiej aktywności fizycznej pozwala na stopniowe zmniejszanie obciążenia treningowego. Zmniejsza się liczbę jednostek treningowych, czas ich trwania, intensywność. Dla sportowców trenujących w okresie kariery nawet po 2–3 razy dziennie zmniejszenie ilości treningów do 3–5 w tygodniu może być bardzo poważnym „przeskokiem”.


W celu odejścia od specjalizacji wskazane jest wykonywanie ćwiczeń

z innych dyscyplin. Większości zawodników poleca się biegi, pływanie, jazdę na rowerze, tenis. Można je wykonywać w formie zajęć niezorganizowanych – pozwalają na utrzymanie dostatecznego poziomu kondycji.


Powyższe wskazówki należy traktować jako ogólne. Mając na uwadze, że proces treningowy każdego zawodnika powinien podlegać indywidualizacji, tak samo powinna ona charakteryzować okres roztrenowania zawodnika.


W niemal wszystkich wymienionych wyżej przypadkach walki z syndromem zmniejszonego statusu treningowego zachowanie odpowiednio dostosowanej aktywności fizycznej pozwala na utrzymanie dobrego samopoczucia i jest właściwie dobraną terapią.

REKLAMA
Rewolucja w spalaniu tłuszczu! Zobacz najskuteczniejsze spalacze
9,4
Trizer
137
Zobacz więcej Dieta GRATIS!
TRIZER To przede wszystkim zestaw! Producent zapewnia 30 dniową dietę oraz pełną opiekę dietetyków do każdego zakupionego Trizera!